<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/">
  <channel>
    <title>مجلهٔ تربت پاک</title>
    <link>https://torbatepak.com/mag</link>
    <atom:link href="https://torbatepak.com/mag/feed.xml" rel="self" type="application/rss+xml" />
    <description>مجلهٔ تخصصیِ تربت پاک: معماری، مهندسی عمران، اجرا، مصالح، مدیریتِ ساخت و فناوری‌های نوینِ ساختمان — با منبع و بازبینیِ کارشناس.</description>
    <language>fa</language>
    <lastBuildDate>Fri, 13 Nov 2026 06:02:27 GMT</lastBuildDate>
    <image><url>https://torbatepak.com/logo@2x.png</url><title>مجلهٔ تربت پاک</title><link>https://torbatepak.com/mag</link></image>
    <item>
      <title>هوش مصنوعی در مهندسی زلزله: چارچوب دانشگاه ایست لندن خاک، لرزش و سازه را با هم می‌سنجد</title>
      <link>https://torbatepak.com/news/%D9%87%D9%88%D8%B4-%D9%85%D8%B5%D9%86%D9%88%D8%B9%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D9%85%D9%87%D9%86%D8%AF%D8%B3%DB%8C-%D8%B2%D9%84%D8%B2%D9%84%D9%87-%DA%86%D8%A7%D8%B1%DA%86%D9%88%D8%A8-%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D8%A7%DB%8C%D8%B3%D8%AA-%D9%84%D9%86%D8%AF%D9%86-%D8%AE%D8%A7%DA%A9-%D9%84%D8%B1%D8%B2%D8%B4-%D9%88-%D8%B3%D8%A7%D8%B2%D9%87-%D8%B1%D8%A7-%D8%A8%D8%A7-%D9%87</link>
      <guid isPermaLink="true">https://torbatepak.com/news/%D9%87%D9%88%D8%B4-%D9%85%D8%B5%D9%86%D9%88%D8%B9%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D9%85%D9%87%D9%86%D8%AF%D8%B3%DB%8C-%D8%B2%D9%84%D8%B2%D9%84%D9%87-%DA%86%D8%A7%D8%B1%DA%86%D9%88%D8%A8-%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D8%A7%DB%8C%D8%B3%D8%AA-%D9%84%D9%86%D8%AF%D9%86-%D8%AE%D8%A7%DA%A9-%D9%84%D8%B1%D8%B2%D8%B4-%D9%88-%D8%B3%D8%A7%D8%B2%D9%87-%D8%B1%D8%A7-%D8%A8%D8%A7-%D9%87</guid>
      <pubDate>Fri, 13 Nov 2026 06:02:27 GMT</pubDate>
      <dc:creator>تحریریهٔ مجلهٔ تربت پاک</dc:creator>
      <category>مهندسی عمران و سازه</category>
      <description>چارچوب هوش مصنوعی دانشگاه ایست لندن اثر خاک، لرزش زمین و مقاومت سازه را با هم می‌سنجد. با نقاط قوت و محدودیت‌های آن آشنا شوید.</description>
      <content:encoded><![CDATA[<p>دو ساختمان پنج‌طبقه را در نظر بگیرید که نقشه، بتن و میلگردشان یکی است. یکی روی زمین سفت و سنگی ساخته شده و دیگری روی خاکی نرم و آبرفتی. زلزله که بیاید، این دو ساختمان یک‌جور نمی‌لرزند. مهندسان سازه این را سال‌هاست می‌دانند، ولی سنجیدنِ هم‌زمانِ خاک، لرزش زمین و رفتار سازه کار ساده‌ای نیست. حالا پژوهشگران دانشگاه ایست لندن (UEL) چارچوبی ساخته‌اند که با کمک هوش مصنوعی همین سه عامل را یک‌جا بررسی می‌کند. خبر آن را نشریهٔ Construction Management در ۵ نوامبر ۲۰۲۶ منتشر کرد. این نوشته توضیح می‌دهد هوش مصنوعی در مهندسی زلزله در این طرح دقیقاً چه کاری می‌کند، کجا قانع‌کننده است و کجا هنوز راه درازی در پیش دارد.</p>
<h2>در یک نگاه</h2>
<p><strong>پژوهشگران دانشگاه ایست لندن چارچوبی به نام Proto-AGI ساخته‌اند که چهار فناوری تخصصی را زیر نظارت انسان کنار هم می‌گذارد. این چارچوب اثر هم‌زمان خاک محل، جنبش زمین و طراحی سازه را بر رفتار ساختمان در زلزله می‌سنجد. آزمون آن تا اینجا به یک ساختمان بتن‌آرمهٔ پنج‌طبقه، یک نیمرخ خاک و دو زلزله محدود بوده است.</strong></p>
<ul><li>چارچوب دانشگاه ایست لندن با کمک هوش مصنوعی بررسی می‌کند که خاک محل، جنبش زمین و مقاومت سازه چه اثری بر توان ساختمان در برابر زلزله دارند.</li>
<li>این چارچوب روی مدل رایانه‌ای یک ساختمان بتن‌آرمهٔ پنج‌طبقه و با رکوردهای زلزلهٔ ۱۹۹۴ نورتریج و ۱۹۹۵ کوبه آزموده شده است.</li>
<li>مطالعه فقط یک نیمرخ خاک و دو رکورد زلزله را به کار برده و تبادل اطلاعات میان ابزارها را مهندسان دستی انجام داده‌اند، پس پیش از کاربرد روزمره آزمون‌های بیشتری لازم است.</li>
<li>در یوروکد ۸ ضریب بزرگ‌نمایی خاک از ۱٫۰ برای زمین سنگی A تا ۱٫۸ برای زمین نرم D در طیف نوع ۲ تغییر می‌کند.</li></ul>
<h2>چارچوب هوش مصنوعی دانشگاه ایست لندن دقیقاً چه کاری می‌کند؟</h2>
<p>این چارچوب سه عامل اصلی خطر زلزله را کنار هم می‌گذارد: شرایط خاک محل، جنبش زمین و مقاومت خود سازه. پرسش اصلی آن این است که این سه عامل با هم چه اثری بر توان ساختمان در برابر زلزله دارند. پاسخ این پرسش برای هر کسی مهم است که در شهری لرزه‌خیز زندگی می‌کند یا ساختمان می‌سازد.</p>
<p>پژوهشگران نام این چارچوب را «پیش‌هوش مصنوعی عمومی» (Proto-AGI) گذاشته‌اند. نام بزرگی است، ولی کار آن ملموس‌تر از نامش است. این چارچوب چهار فناوری تخصصی را کنار هم می‌گذارد تا ارزیابی کامل‌تری از خطر سازه به دست بدهد. نکتهٔ مهم این است که همهٔ کار زیر نظارت انسان انجام می‌شود. هوش مصنوعی در اینجا جای مهندس را نمی‌گیرد. کارش این است که ابزارهای جدا از هم را کنار هم بگذارد.</p>
<p>برای فهم ارزش این کار، روال متداول را تصور کنید: یک متخصص ژئوتکنیک (مهندسی که رفتار خاک و پی را بررسی می‌کند) خاک را می‌سنجد، یک زلزله‌شناس لرزش زمین را برآورد می‌کند و مهندس سازه مدل ساختمان را تحلیل می‌کند. هدف چارچوب UEL این است که این سه نگاه را در یک ارزیابی کنار هم بگذارد.</p>
<h2>چرا خاک، لرزش زمین و سازه را باید با هم سنجید؟</h2>
<p>به گفتهٔ پژوهشگران، پاسخ سازه به زلزله از اثر هم‌زمان سه چیز تعیین می‌شود: ویژگی‌های خود زلزله، شرایط خاک محل و طراحی سازه. به بیان ساده، هیچ‌کدام از این سه به‌تنهایی کل ماجرا را نمی‌گوید.</p>
<figure class="nr-image"><img src="https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/d479789336619fb0044519cd.webp" srcset="https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/d479789336619fb0044519cd-480.webp 480w, https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/d479789336619fb0044519cd-768.webp 768w, https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/d479789336619fb0044519cd-1200.webp 1200w, https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/d479789336619fb0044519cd-1600.webp 1600w" sizes="(max-width: 768px) 100vw, 768px" alt="ساختمان آپارتمانیِ چندطبقهٔ نیمه‌فروریخته پس از زلزله" width="1920" height="1275" loading="eager" decoding="async"><figcaption>ساختمان آپارتمانیِ نیمه‌فروریخته در زلزلهٔ نورتریج کالیفرنیا در ۱۷ ژانویهٔ ۱۹۹۴. (عکس: FEMA News Photo — ویکی‌مدیا کامنز، پروانهٔ Public domain)</figcaption></figure>
<p>یک مثال آشنا کمک می‌کند. ظرفی ژله را تکان بدهید و بعد همان تکان را به یک تخته سنگ بدهید. ژله تکان را بزرگ‌تر و کش‌دارتر می‌کند. خاک نرم هم تا حدی همین کار را با موج زلزله می‌کند. حالا اگر ساختمانی با ارتفاع و سختی خاص روی این خاک باشد، ممکن است با این لرزش بزرگ‌شده هم‌نوا شود و آسیب بیشتری ببیند.</p>
<p>طبق اطلاعیهٔ UEL، بررسی هم‌زمان این عامل‌ها می‌تواند به مهندسان کمک کند نقطه‌های آسیب‌پذیر را روشن‌تر ببینند. منابع پیوست برای این بهبود خروجی یا عدد مشخصی نیاورده‌اند. پس فعلاً این ادعای پژوهشگران است و نتیجهٔ کمیِ سنجیده‌شده نیست.</p>
<h2>آزمون روی یک ساختمان پنج‌طبقه با زلزله‌های نورتریج و کوبه</h2>
<p>پژوهشگران چارچوب را روی مدل رایانه‌ای یک ساختمان بتن‌آرمهٔ پنج‌طبقه آزمودند. بتن‌آرمه یعنی بتنی که داخلش میلگرد فولادی گذاشته‌اند تا هم فشار را تحمل کند و هم کشش را.</p>
<p>به این مدل، شتاب‌نگاشت‌های دو زلزلهٔ واقعی داده شد. شتاب‌نگاشت یعنی نمودار ثبت‌شدهٔ شتاب زمین در لحظه‌لحظهٔ زلزله، که دستگاه شتاب‌نگار آن را ضبط می‌کند. این دو زلزله را مهندسان زلزله در سراسر دنیا خوب می‌شناسند.</p>
<p>زلزلهٔ نورتریج در کالیفرنیا ساعت ۴:۳۰ بامداد ۱۷ ژانویهٔ ۱۹۹۴ رخ داد. بزرگای گشتاوری آن ۶٫۷ بود و کانونش در عمق حدود ۱۸٫۲ کیلومتری قرار داشت. بزرگای گشتاوری مقیاسی است که انرژی واقعی آزادشده در گسل را بهتر از مقیاس‌های قدیمی نشان می‌دهد. خسارت مالی این زلزله بین ۱۳ تا ۵۰ میلیارد دلار برآورد شده و از پرهزینه‌ترین بلایای طبیعی آمریکا است. حدود ۲۰ هزار نفر هم بی‌خانمان شدند.</p>
<p>زلزلهٔ هیوگوکن-نانبو، که بیشتر با نام زلزلهٔ کوبه شناخته می‌شود، درست یک سال بعد، در ۱۷ ژانویهٔ ۱۹۹۵، در ژاپن رخ داد. بزرگای گشتاوری آن ۶٫۹ و بزرگای آن در مقیاس سازمان هواشناسی ژاپن (JMA) ۷٫۲ گزارش شده است. تفاوت این دو عدد به خاطر روش اندازه‌گیری است و نباید آن‌ها را با هم اشتباه گرفت.</p>
<p>انتخاب فقط دو رکورد محدودیتی هم دارد که جلوتر به آن می‌رسیم.</p>
<ul><li>ویژگی: تاریخ · نورتریج: ۱۷ ژانویهٔ ۱۹۹۴ · کوبه (هیوگوکن-نانبو): ۱۷ ژانویهٔ ۱۹۹۵</li>
<li>ویژگی: محل · نورتریج: کالیفرنیا، آمریکا · کوبه (هیوگوکن-نانبو): ژاپن</li>
<li>ویژگی: بزرگای گشتاوری (Mw) · نورتریج: ۶٫۷ · کوبه (هیوگوکن-نانبو): ۶٫۹</li>
<li>ویژگی: بزرگا در مقیاس JMA · نورتریج: — · کوبه (هیوگوکن-نانبو): ۷٫۲</li>
<li>ویژگی: نکتهٔ شاخص · نورتریج: عمق کانون حدود ۱۸٫۲ کیلومتر؛ خسارت ۱۳ تا ۵۰ میلیارد دلار · کوبه (هیوگوکن-نانبو): یکی از دو رکورد آزمون چارچوب UEL</li></ul>
<h2>یادگیری ماشین و منحنی شکنندگی: کار UEL در کدام روند می‌نشیند؟</h2>
<p>کار دانشگاه ایست لندن ادامهٔ روندی است که از یادگیری ماشین برای سنجش آسیب‌پذیری ساختمان‌ها استفاده می‌کند. یادگیری ماشین شاخه‌ای از هوش مصنوعی است که الگو را از داده یاد می‌گیرد، نه از دستورهایی که کسی از پیش برایش نوشته باشد.</p>
<figure class="nr-image"><img src="https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/cefc44f409e42f4806a9428f.webp" srcset="https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/cefc44f409e42f4806a9428f-480.webp 480w, https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/cefc44f409e42f4806a9428f-768.webp 768w, https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/cefc44f409e42f4806a9428f-1200.webp 1200w" sizes="(max-width: 768px) 100vw, 768px" alt="تصویرسازی از ردیفی از حسگرها روی زمین برای برداشت صحرایی و بررسی خاک" width="1536" height="1024" loading="lazy" decoding="async"><figcaption>برداشت‌های صحرایی برای شناخت خاک محل بخشی از مطالعات ژئوتکنیک است. (تصویرسازی با هوش مصنوعی)</figcaption></figure>
<p>یکی از ابزارهای اصلی در این حوزه «منحنی شکنندگی» است. این منحنی به زبان ساده نشان می‌دهد با بیشتر شدن شدت لرزش، احتمال آسیب‌دیدن ساختمان در یک سطح مشخص چقدر بالا می‌رود. ساختن این منحنی معمولاً به تحلیل‌های سنگین و داده‌های زیاد نیاز دارد.</p>
<p>پژوهشی در دانشگاه بیرمنگام همین مسئله را بررسی کرده است. پرسش آن پژوهش این بود که آیا می‌توان پارامترهای منحنی شکنندگی را با داده‌های محدود پیش‌بینی کرد. این پارامترها پراکندگی (β) و میانه (μ) برحسب لگاریتم بیشینهٔ شتاب زمین (log PGA) هستند. پژوهشگران چند مدل یادگیری ماشین را مقایسه کردند و درخت تصمیم برای پیش‌بینی هر دو پارامتر دقیق‌ترین مدل بود.</p>
<p>این مقایسه یک نکتهٔ مهم را نشان می‌دهد. در این حوزه گاهی مدل‌های ساده‌تر و شفاف‌تر هم نتیجهٔ خوبی می‌دهند. تفاوت کار UEL این است که به جای پیش‌بینی یک پارامتر، می‌کوشد چند ابزار تخصصی را در یک ارزیابی یکپارچه کنار هم بگذارد.</p>
<h2>خاک چقدر مهم است؟ نگاهی به یوروکد ۸</h2>
<p>آیین‌نامه‌های زلزله اثر خاک را با ضریب و رده‌بندی وارد طراحی می‌کنند، و همین نشان می‌دهد تأکید UEL بر خاک بی‌دلیل نیست. یوروکد ۸ اروپا نمونه‌ای از این رویکرد است.</p>
<p>یوروکد ۸ آیین‌نامهٔ طراحی لرزه‌ای در کشورهای اروپایی است و در ایران مقررات لازم‌الاجرا به شمار نمی‌آید. در «طیف پاسخ ارتجاعی» این آیین‌نامه، هر نوع زمین ضریب بزرگ‌نمایی S و دوره‌های گوشهٔ خودش را دارد. طیف پاسخ نموداری است که نشان می‌دهد ساختمان‌هایی با سختی‌های مختلف در یک زلزله چه شتابی را تجربه می‌کنند. برای زمین سنگی A مقدار S برابر ۱٫۰ است و برای زمین نرم D در طیف نوع ۲ به ۱٫۸ می‌رسد. البته این عدد فقط ضریب بزرگ‌نمایی طیف است، نه اندازهٔ مستقیم پاسخ یا آسیب سازه؛ دوره‌های گوشهٔ طیف هم با نوع زمین عوض می‌شوند و پاسخ واقعی هر ساختمان را مهندس با تحلیل کامل می‌سنجد.</p>
<p>در ایران مبنای طراحی لرزه‌ای استاندارد ۲۸۰۰ و مقررات ملی ساختمان است. جزئیات رده‌بندی خاک و مرزهای عددی آن را باید از متن رسمی استاندارد و با مهندس دارای صلاحیت بررسی کرد؛ این نوشته آن‌ها را بازگو نمی‌کند.</p>
<p>پیام این مقایسه روشن است: آیین‌نامه‌ها خاک را جدی می‌گیرند، ولی هر کدام با رده‌بندی و ضریب‌های خودشان. پس نتیجهٔ مدلی که با یک نیمرخ خاک آزموده شده، خودبه‌خود به زمین‌های ایران تعمیم‌پذیر نیست.</p>
<h2>چرا این چارچوب هنوز آمادهٔ استفاده در پروژه‌های واقعی نیست؟</h2>
<p>چون آزمون آن بسیار محدود بوده است. پژوهشگران فقط یک نیمرخ خاک و دو رکورد زلزله را به کار برده‌اند. نیمرخ خاک یعنی تصویری از لایه‌های خاک زیر ساختمان، از سطح زمین تا عمق، با ویژگی‌های هر لایه.</p>
<p>محدودیت دوم مهم‌تر است. اطلاعات میان چهار فناوری را مهندسان دستی جابه‌جا کرده‌اند. یعنی آن یکپارچگی که از نام چارچوب انتظار می‌رود، هنوز خودکار نیست. خود گزارش هم می‌گوید پیش از استفادهٔ روزمره در کار مهندسی، آزمون‌های بیشتری لازم است.</p>
<p>باید صریح گفت که منابع پیوست چهار فناوری این چارچوب را نام نمی‌برند و نتیجهٔ کمیِ آزمون را هم گزارش نکرده‌اند. این نوشته فقط به همین اندازه از آن‌ها استفاده می‌کند. برای جزئیات روش و نتایج عددی باید به متن کاملِ پژوهش مراجعه کرد.</p>
<p>پس بهتر است این کار را «اثبات مفهوم» بدانیم: نشان می‌دهد ایده شدنی است، ولی هنوز ثابت نکرده که در شرایط متنوع جواب می‌دهد. یک ساختمان پنج‌طبقه، یک خاک و دو زلزله شروع خوبی است. ولی شهرها پر از ساختمان‌هایی با ارتفاع، سیستم سازه‌ای و زمین‌های گوناگون‌اند.</p>
<h2>این خبر برای مهندس و مالک ایرانی چه معنایی دارد؟</h2>
<p>فعلاً هیچ تغییری در طراحی و ساخت در ایران ایجاد نمی‌کند، ولی جهت حرکت این حوزه را نشان می‌دهد. مبنای طراحی لرزه‌ای در ایران همچنان استاندارد ۲۸۰۰ و مقررات ملی ساختمان است، نه ابزارهای پژوهشی.</p>
<p>اگر قصد خرید یا ساخت دارید، درس اصلی این پژوهش ربطی به هوش مصنوعی ندارد: خاک زیر ساختمان به اندازهٔ خود ساختمان اهمیت دارد. پرسیدن دربارهٔ نوع زمین و گزارش مطالعات خاک پرسشی منطقی است. ولی تفسیر آن گزارش و هر تصمیمی دربارهٔ طراحی یا مقاوم‌سازی، کار مهندس دارای صلاحیت است.</p>
<p>برای مهندسان و پژوهشگران ایرانی، این کار می‌تواند الگوی خوبی برای پژوهش‌های بعدی باشد. آزمودن چنین چارچوب‌هایی با رده‌بندی زمین در مقررات ملی و رکوردهای زلزله‌های منطقه، می‌تواند نشان دهد این ابزارها در شرایط ایران چقدر به کار می‌آیند.</p>
<h2>پرسش‌های پرتکرار</h2>
<h3>آیا هوش مصنوعی می‌تواند جای مهندس سازه را در طراحی لرزه‌ای بگیرد؟</h3>
<p>نه. در چارچوب دانشگاه ایست لندن هم همهٔ کار زیر نظارت انسان انجام می‌شود و مهندسان اطلاعات میان ابزارها را دستی جابه‌جا کرده‌اند. طراحی و اجرا در ایران با مهندس دارای صلاحیت و بر پایهٔ مقررات ملی است.</p>
<h3>این چارچوب روی چه ساختمانی آزمایش شده است؟</h3>
<p>روی مدل رایانه‌ای یک ساختمان بتن‌آرمهٔ پنج‌طبقه، با شتاب‌نگاشت‌های زلزلهٔ ۱۹۹۴ نورتریج و ۱۹۹۵ کوبه.</p>
<h3>آیا یوروکد ۸ در ایران لازم‌الاجراست؟</h3>
<p>نه. یوروکد ۸ آیین‌نامهٔ اروپایی است. در ایران مبنای طراحی لرزه‌ای استاندارد ۲۸۰۰ و مقررات ملی ساختمان است.</p>
<h3>چه زمانی این ابزار وارد کار روزمرهٔ مهندسی می‌شود؟</h3>
<p>زمانی مشخص نشده است. خود پژوهشگران می‌گویند پیش از استفادهٔ روزمره آزمون‌های بیشتری لازم است، چون تا اینجا فقط یک نیمرخ خاک و دو رکورد زلزله بررسی شده است.</p>
<h2>جمع‌بندی</h2>
<p>چارچوب دانشگاه ایست لندن پیام ساده و درستی دارد: رفتار ساختمان در زلزله را نمی‌شود با نگاه کردن به یک عامل فهمید. خاک، لرزش زمین و سازه باید با هم دیده شوند، و هوش مصنوعی می‌تواند این ابزارهای جدا را به هم نزدیک کند. ولی آزمون روی یک ساختمان پنج‌طبقه، یک نیمرخ خاک و دو زلزله فقط قدم اول است. تا آزمون‌های گسترده‌تر انجام نشده، این چارچوب ابزاری پژوهشی است، نه جایگزین آیین‌نامه. در ایران هم مبنای کار همچنان استاندارد ۲۸۰۰ و قضاوت مهندس دارای صلاحیت است.</p>]]></content:encoded>
      <media:content url="https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/93a2b3444950e0d12a4a6a91.webp" medium="image" />
    </item>
    <item>
      <title>میسلیوم قارچ در ساختمان: عایقی از ضایعات که هنوز باید امتحانش را پس بدهد</title>
      <link>https://torbatepak.com/news/%D9%85%DB%8C%D8%B3%D9%84%DB%8C%D9%88%D9%85-%D9%82%D8%A7%D8%B1%DA%86-%D8%AF%D8%B1-%D8%B3%D8%A7%D8%AE%D8%AA%D9%85%D8%A7%D9%86-%D8%B9%D8%A7%DB%8C%D9%82%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D8%B6%D8%A7%DB%8C%D8%B9%D8%A7%D8%AA-%DA%A9%D9%87-%D9%87%D9%86%D9%88%D8%B2-%D8%A8%D8%A7%DB%8C%D8%AF-%D8%A7%D9%85%D8%AA%D8%AD%D8%A7%D9%86%D8%B4-%D8%B1%D8%A7-%D9%BE%D8%B3-%D8%A8%D8%AF%D9%87%D8%AF</link>
      <guid isPermaLink="true">https://torbatepak.com/news/%D9%85%DB%8C%D8%B3%D9%84%DB%8C%D9%88%D9%85-%D9%82%D8%A7%D8%B1%DA%86-%D8%AF%D8%B1-%D8%B3%D8%A7%D8%AE%D8%AA%D9%85%D8%A7%D9%86-%D8%B9%D8%A7%DB%8C%D9%82%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D8%B6%D8%A7%DB%8C%D8%B9%D8%A7%D8%AA-%DA%A9%D9%87-%D9%87%D9%86%D9%88%D8%B2-%D8%A8%D8%A7%DB%8C%D8%AF-%D8%A7%D9%85%D8%AA%D8%AD%D8%A7%D9%86%D8%B4-%D8%B1%D8%A7-%D9%BE%D8%B3-%D8%A8%D8%AF%D9%87%D8%AF</guid>
      <pubDate>Thu, 12 Nov 2026 06:01:36 GMT</pubDate>
      <dc:creator>تحریریهٔ مجلهٔ تربت پاک</dc:creator>
      <category>مصالح ساختمانی</category>
      <description>عایق و مصالح میسلیومی از ضایعات کشاورزی چقدر ایمن‌اند و کجا به کار می‌آیند؟ نگاهی به ظرفیت باربری، رفتار در آتش و جایگاه آن‌ها در مقررات.</description>
      <content:encoded><![CDATA[<p>فرض کنید دیوارِ اتاقِ نشیمنتان را باز کنید و به‌جای پشم‌شیشه یا یونولیت، تکه‌ای از قارچ و کاه بیرون بیاید. شنیدنش عجیب است، ولی مصالحی از همین جنس حالا در پژوهش‌ها بررسی می‌شوند. مقالهٔ «از آزبست تا قارچ» در ArchDaily هم از همین جنس است: معماری پیش از هر چیز واقعیتی مادی است و مصالح اطراف ما حاصل زنجیره‌ای از ملاحظات ساختی، اقتصادی، زیبایی‌شناختی و، در نمونه‌های امروزی‌تر، زیست‌محیطی‌اند. این مقاله را با همان پرسشِ ساده می‌خوانیم که هر خوانندهٔ محتاطی می‌پرسد: خوب، ولی این مصالح واقعاً دوام می‌آورند و در آتش چه می‌کنند؟ باید صریح بگویم که اینجا متنِ کامل مقالهٔ ArchDaily در دسترسم نبود. تحلیل بر پایهٔ چند پژوهش و گزارش است که به همان مسیر می‌خورند.</p>
<h2>در یک نگاه</h2>
<p><strong>کامپوزیت‌های میسلیومی، که از قارچ و ضایعات کشاورزی ساخته می‌شوند، در یک پژوهشِ آزمایشگاهی به‌عنوان عایق نتیجه‌های امیدبخشی داده‌اند و در آزمون کالری‌متر مخروطی نسبت به پلیمرهای مصنوعی گرما و دود کمتری آزاد کرده‌اند. اما مرورهای پژوهشی دربارهٔ نمونه‌های خاک‌اره و کاه می‌گویند برای سازه‌های باربر مقاومت کافی ندارند، و این نتایج را نباید به همهٔ محصولات تعمیم داد. در ایران هم هنوز استاندارد یا بندِ مشخصی برایشان پیدا نکرده‌ام.</strong></p>
<ul><li>بخش ساختمان و ساخت‌وساز سهم قابل‌توجهی از بار زیست‌محیطی جهان دارد. به همین دلیل جست‌وجوی مصالح تازه جدی گرفته می‌شود. در این مطلب رقم دقیقی از این سهم نمی‌آورم، چون با متن کامل گزارش تطبیق داده نشده است.</li>
<li>در یک پژوهش، کامپوزیت‌های میسلیومیِ ساخته‌شده از ضایعات کشاورزی و غذایی در آزمون کالری‌متر مخروطی گرما و دود کمتری از پلیمرهای مصنوعی آزاد کردند و لایهٔ زغالیِ محافظ ساختند. این نتیجه به همان نمونه‌ها و همان آزمون محدود است و به همهٔ محصولات یا کاربرد عایقی در ساختمان واقعی تعمیم‌پذیر نیست.</li>
<li>مرورهای پژوهشی می‌گویند میسلیومِ ساخته‌شده از خاک‌اره و کاه برای سازه‌های باربر مقاومت کافی ندارد و بیشتر برای دیوار غیرسازه‌ای یا عایق مناسب است.</li>
<li>نتیجهٔ آزمایشگاهی با محصولِ تأییدشدهٔ بازار یکی نیست. مسیر دقیق ارزیابی حریق و تأیید مصالح نوین در ایران را من تعیین نکرده‌ام و باید از مرجع دارای صلاحیت و مقررات ملی ساختمان پرسیده شود.</li>
<li>تصمیم دربارهٔ به‌کارگیری هر مصالح نوین در پروژه، به‌ویژه از نظر ایمنی و آتش، با مهندس و مرجع دارای صلاحیت است، نه با خوانندهٔ مقاله.</li></ul>
<h2>چرا اصلاً سراغ مصالح از جنس پسماند و مادهٔ زنده می‌رویم؟</h2>
<p>پاسخ کوتاه این است: چون ساختمان‌ها سهم سنگینی از بار زیست‌محیطی جهان دارند. گزارش وضعیت جهانی ساختمان و ساخت‌وساز UNEP (نسخهٔ ۲۰۲۳) همین بخش را یکی از سهم‌های بزرگ انتشار و مصرف انرژی جهانی می‌داند. رقم دقیقش را اینجا نمی‌آورم، چون با متن کامل گزارش تطبیق نداده‌ام. وقتی سهمِ یک صنعت این‌قدر بزرگ باشد، جست‌وجو برای مصالح بهتر طبیعی است.</p>
<p>نویسندگان ArchDaily هم از زاویهٔ دیگری به همین نتیجه می‌رسند. آن‌ها می‌گویند تصمیم دربارهٔ مصالح را فناوریِ در دسترس، تکنیکِ قابل‌اجرا، انتظارِ زمانی و چارچوب‌های مقرراتی شکل می‌دهند. برای مقابله با فشارهایی که بر محیط ساخته‌شده هست، این شرایط چندبعدی باید تغییر کند، و تغییرش همان است که «نوآوری» می‌نامیم: ساختنِ ملموسِ محصول‌ها و فرایندهای تازه.</p>
<p>اینجا یک نکتهٔ مهم هست. «از پسماند ساخته شده» به‌خودیِ‌خود نشان نمی‌دهد که مصالح مقاوم یا ایمن است، و کم‌کربن‌تر بودنش هم باید جدا و با داده سنجیده شود. مصالح اول باید از آزمون‌های فنی بگذرند.</p>
<h2>میسلیوم چیست و چطور به مصالح ساختمانی تبدیل می‌شود؟</h2>
<p>میسلیوم شبکهٔ نخ‌مانندِ بدنهٔ رویشیِ قارچ است؛ همان بخشی که داخل ماده‌ای که روی آن رشد می‌کند، پنهان است. وقتی این شبکه روی ضایعات کشاورزی و غذایی رشد کند، ماده‌ای مرکب یا «کامپوزیت» پدید می‌آید.</p>
<p>پژوهشی که در Chalmers منتشر شده، دقیقاً همین مسیر را بررسی کرده است: تبدیل ضایعات کشاورزی و غذایی به عایق میسلیومی، و پیوند دادنِ ساختار ماده با رفتار مکانیکی و آتشِ آن. عنوانِ پژوهش در منبع این است: «Agro-food waste upcycling into mycelium insulation: Linking structure with mechanical and fire performance». کلمهٔ «upcycling» یعنی پسماند را به چیزی با ارزش بیشتر تبدیل کنیم، نه فقط بازیافتش کنیم.</p>
<p>جذابیتِ ماجرا برای معمار روشن است: ماده‌ای که از ضایعات به دست می‌آید. ولی جذابیت، نتیجهٔ آزمون نیست. سه پرسش باقی می‌ماند: چقدر بار تحمل می‌کند، در آتش چه می‌کند، و آیا مرجعی آن را تأیید کرده است.</p>
<h2>میسلیوم چقدر بار تحمل می‌کند؟</h2>
<p>پاسخ کوتاه: بر پایهٔ مرورهای پژوهشی، برای کار باربر کافی به نظر نمی‌رسد. این مرورها می‌گویند کامپوزیت‌های میسلیومِ ساخته‌شده از خاک‌اره و کاه برای سازه‌های باربر مقاومت کافی ندارند و بیشتر به درد دیوارهای غیرسازه‌ای یا عایق می‌خورند. این حکم دربارهٔ آن نمونه‌هاست و نمی‌توان آن را خودکار به هر محصول دیگری تعمیم داد.</p>
<p>دیوارِ غیرسازه‌ای دیواری است که فقط فضا را جدا می‌کند و بارِ ساختمان را به زمین نمی‌رساند، مثل بعضی تیغه‌ها. پس بر پایهٔ این مرورها میسلیوم بیشتر برای نقش عایق یا پرکننده مطرح است، نه جایگزین بتن و فولاد.</p>
<p>هر پیشنهادی که خلافِ این را القا کند، باید با شک خوانده شود و با گزارش آزمونِ همان محصول سنجیده شود. اینکه یک محصولِ مشخص برای چه کاربردی مناسب است، با گزارش آزمون و نظر مهندس دارای صلاحیت روشن می‌شود.</p>
<h2>در آتش چه اتفاقی می‌افتد؟</h2>
<p>ماده‌ای زنده و آلی، در ذهن خیلی‌ها یعنی آتش‌گیر. پژوهش Chalmers تصویری دقیق‌تر می‌دهد. در آزمون کالری‌متر مخروطی، آزمایشی که نمونه را زیر تابش گرما می‌گذارد و گرما و دودِ آزادشده را اندازه می‌گیرد، کامپوزیت‌های میسلیومیِ ساخته‌شده از ضایعات کشاورزی و غذایی نسبت به پلیمرهای مصنوعی گرمای آزادشدهٔ کمتر و دود کمتری داشتند. در ضمن لایهٔ زغالیِ محافظ می‌سازند، لایه‌ای که مثل پوست روی ماده می‌نشیند و جلوی رسیدن گرما به عمق را می‌گیرد.</p>
<p>این نتیجه فقط کیفی است و من به رتبه‌بندیِ ایمنی از آن نمی‌رسم. یک آزمون در مقیاس آزمایشگاهی با رفتار یک دیوار کامل در حریق فرق دارد. شکلِ نصب، ضخامت، پوشش روی عایق، درزها و ترکیب با مصالح دیگر همه اثر می‌گذارند.</p>
<p>اینکه یک محصول در ساختمان چقدر ایمن است، با آزمون و تأییدیهٔ مرجع صالح روشن می‌شود. تصمیم دربارهٔ استفاده‌اش در هر پروژه با مهندس و کارشناس ایمنی در برابر آتش است، نه با ما.</p>
<h2>در ایران تکلیفِ چنین مصالحی چیست؟</h2>
<p>یافته‌های بالا پژوهش‌های بین‌المللی‌اند و اعتبارشان در همان حوزه است؛ هیچ‌کدام مقررات ایران نیستند. مصالح و فرآورده‌های ساختمانی در ایران باید با مقررات ملی ساختمان و ضوابط مراجع رسمی سنجیده شوند. اینکه برای یک محصول میسلیومی دقیقاً کدام آزمون حریق، چه الزام عملکردی و کدام مرجع تأییدیه لازم است، من نمی‌دانم و آن را ادعا نمی‌کنم. این را باید مستقیم از مرجع رسمی و مهندس دارای صلاحیت پرسید.</p>
<p>دربارهٔ مصالح زیستی مانند میسلیوم، بند یا استانداردی خاص پیدا نکردم و ادعایی نمی‌کنم. اگر قصد دارید در پروژه‌ای از چنین مصالحی استفاده کنید، اولین قدم گفت‌وگو با مهندس طراح و مرجع صدور تأییدیهٔ فنی است.</p>
<h2>پیش از وسوسه شدن، چه باید از سازنده بپرسیم؟</h2>
<p>اگر روزی محصولی از این دست به دستتان رسید، چند پرسش ساده تصویر را روشن می‌کند. این‌ها دستور اجرایی نیستند؛ فقط فهرستی برای گفت‌وگو با مهندس و تأمین‌کننده‌اند.</p>
<ul><li>گزارش آزمون مستقل دارد، یا فقط نتیجهٔ آزمایشگاه خودش را نشان می‌دهد؟</li>
<li>نتیجهٔ آزمون برای کدام ضخامت، چگالی و ترکیبِ ضایعات است؟</li>
<li>برای کاربردِ غیرسازه‌ای پیشنهاد شده یا برای کارِ باربر؟ (برای کار باربر، پژوهش‌ها هشدار می‌دهند.)</li>
<li>رفتار در آتش را با کدام آزمون و در کدام مقیاس سنجیده‌اند؟</li>
<li>مسیر تأییدیهٔ فنی در ایران چیست و چه مرجعی آن را صادر می‌کند؟</li></ul>
<h2>پرسش‌های پرتکرار</h2>
<h3>میسلیوم قارچ در ساختمان به چه کاری می‌آید؟</h3>
<p>بر پایهٔ مرورهای پژوهشی، نمونه‌های خاک‌اره و کاه بیشتر برای عایق و دیوارهای غیرسازه‌ای مناسب دانسته شده‌اند، نه برای سازه‌های باربر. انتخاب برای هر محصول با گزارش آزمون و مهندس دارای صلاحیت است.</p>
<h3>عایق میسلیومی در آتش بدتر از پلیمرهای مصنوعی است؟</h3>
<p>در یک پژوهش و در آزمون کالری‌متر مخروطی، کامپوزیت‌های میسلیومیِ ساخته‌شده از ضایعات کشاورزی و غذایی نسبت به پلیمرهای مصنوعی گرما و دود کمتری آزاد کردند و لایهٔ زغالیِ محافظ ساختند. این نتیجه به همان نمونه‌ها و آزمون آزمایشگاهی محدود است و جایگزینِ آزمون و تأییدیهٔ ایمنی برای یک محصول و یک ساختمان نیست.</p>
<h3>آیا در ایران برای مصالح میسلیومی استاندارد مشخصی هست؟</h3>
<p>من بند یا استانداردی خاص برای مصالح زیستی مانند میسلیوم پیدا نکردم. مصالح نوین باید با مقررات ملی ساختمان سنجیده شوند و مسیر تأییدیه و آزمون حریق را مرجع دارای صلاحیت روشن می‌کند.</p>
<h2>جمع‌بندی</h2>
<p>مصالح برآمده از پسماند و مادهٔ زنده را نباید معجزه دانست و نباید کنار گذاشت. میسلیوم برای عایق و کاربردهای غیرسازه‌ای مطرح است و در یک پژوهشِ آزمایشگاهی در آزمون کالری‌متر مخروطی گرما و دود کمتری از پلیمرهای مصنوعی نشان داده؛ ولی این نتیجه به همان نمونه‌ها و آزمون محدود است. مرورها دربارهٔ نمونه‌های خاک‌اره و کاه از ناکافی‌بودنشان برای باربری می‌گویند، و برای هر محصول باید نوع، مشخصات و نتایج آزمون‌های معتبرش جداگانه دیده شود. در ایران هم مسیر مشخصی برایش پیدا نکرده‌ام. پرسش درست این نیست که «آیا سبز است؟» بلکه این است که «کجا، با چه آزمونی و با تأییدِ چه کسی؟». تصمیمِ نهایی دربارهٔ طراحی و اجرا با مهندسِ دارای صلاحیت و مقررات ملی است.</p>]]></content:encoded>
    </item>
    <item>
      <title>ویلاژ د آنانتی؛ شهرکی کوچک روی شیبِ میان دریا و جنگلِ بوسان</title>
      <link>https://torbatepak.com/news/%D9%88%DB%8C%D9%84%D8%A7%DA%98-%D8%AF-%D8%A2%D9%86%D8%A7%D9%86%D8%AA%DB%8C-%D8%B4%D9%87%D8%B1%DA%A9%DB%8C-%DA%A9%D9%88%DA%86%DA%A9-%D8%B1%D9%88%DB%8C-%D8%B4%DB%8C%D8%A8-%D9%85%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D8%B1%DB%8C%D8%A7-%D9%88-%D8%AC%D9%86%DA%AF%D9%84-%D8%A8%D9%88%D8%B3%D8%A7%D9%86</link>
      <guid isPermaLink="true">https://torbatepak.com/news/%D9%88%DB%8C%D9%84%D8%A7%DA%98-%D8%AF-%D8%A2%D9%86%D8%A7%D9%86%D8%AA%DB%8C-%D8%B4%D9%87%D8%B1%DA%A9%DB%8C-%DA%A9%D9%88%DA%86%DA%A9-%D8%B1%D9%88%DB%8C-%D8%B4%DB%8C%D8%A8-%D9%85%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D8%B1%DB%8C%D8%A7-%D9%88-%D8%AC%D9%86%DA%AF%D9%84-%D8%A8%D9%88%D8%B3%D8%A7%D9%86</guid>
      <pubDate>Wed, 11 Nov 2026 06:00:28 GMT</pubDate>
      <dc:creator>تحریریهٔ مجلهٔ تربت پاک</dc:creator>
      <category>پروژه‌های شاخص جهان</category>
      <description>ویلاژ د آنانتی، اثرِ SKM Architects در بوسان: ۳۹۲ اتاق روی ۱۶۰ هزار مترمربع زمینِ شیب‌دار، ۱۱ میدان و مسیرِ پیادهٔ ۳٫۶ کیلومتری. مقایسه با حریمِ ۶۰ متریِ خزر.</description>
      <content:encoded><![CDATA[<p>تصور کنید جلوی شما دریا است و پشتِ سرتان تپه‌ای پوشیده از درخت، و زمینِ زیرِ پایتان از ساحل به سمتِ جنگل بالا می‌رود. بیشترِ ما در چنین جایی فقط یک ویلای کوچک تصور می‌کنیم. دفترِ معماریِ کره‌ایِ SKM Architects روی همین نوع زمین در گیجانگِ بوسان مجموعه‌ای با ۳۹۲ اتاق ساخته است. نامش «ویلاژ د آنانتی» است و ArchDaily آن را مجتمعی تفریحی و فرهنگی معرفی می‌کند که آرامشِ دریا و جنگل را کنارِ شور و جنبشِ زندگیِ شهری می‌گذارد. در این مقاله می‌بینیم معمار با این شیب چه کرده، این همه اتاق را چطور تقسیم کرده و چرا مجموعه بیشتر به یک شهرکِ کوچک شبیه است تا یک هتل. در پایان هم سری به سواحلِ خودمان می‌زنیم.</p>
<h2>در یک نگاه</h2>
<p><strong>ویلاژ د آنانتی مجتمعی تفریحی و فرهنگی با ۳۹۲ اتاق است که SKM Architects آن را از ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۳ روی زمینی شیب‌دار به مساحتِ ۱۶۰٬۳۲۴ مترمربع در گیجانگِ بوسان ساخت. ۲۷۸ اتاق در واحدهای پنت‌هاوسی و ۱۱۴ اتاق در هتل است. ۱۱ میدان و یک مسیرِ پیادهٔ ۳٫۶ کیلومتری مجموعه را شبیهِ شهرکی کوچک کرده‌اند.</strong></p>
<ul><li>ویلاژ د آنانتی در گیجانگِ بوسان مجتمعی ۳۹۲ اتاقه است که روی زمینی شیب‌دار میان دریا و تپه‌های جنگلی ساخته شده.</li>
<li>زیربنای کلِ پروژه حدودِ ۱۶۲٬۰۷۰ مترمربع است، یعنی تقریباً برابرِ مساحتِ زمینِ ۱۶۰٬۳۲۴ مترمربعیِ آن.</li>
<li>از ۳۹۲ اتاق، ۲۷۸ اتاق در واحدهای پنت‌هاوسی و ۱۱۴ اتاق در هتل است و فضای فرهنگیِ چندکاربره حدودِ ۶٬۰۰۰ پیونگ (نزدیکِ ۱۹٬۸۰۰ مترمربع) زیربنا دارد.</li>
<li>مسیرِ پیاده‌ای به طولِ ۳٫۶ کیلومتر دورِ کلِ زمین می‌چرخد و ۱۱ میدانِ روباز را به هم وصل می‌کند.</li>
<li>کنارِ دریای خزر، طبقِ قانونِ اراضیِ مستحدث و ساحلی (مصوبِ ۱۳۵۴)، هر ساختمانی در نوارِ ۶۰ متریِ حریمِ ساحل ممنوع است.</li></ul>
<h2>ویلاژ د آنانتی چیست و کجا ساخته شده؟</h2>
<p>ویلاژ د آنانتی مجتمعی تفریحی و فرهنگی با ۳۹۲ اتاق است که در گیجانگ‌گون، در حاشیهٔ شهرِ بوسانِ کره جنوبی، ساخته شده. زمینِ پروژه شیب دارد؛ از یک سو به دریا می‌رسد و از سوی دیگر به تپه‌های جنگلی.</p>
<figure class="nr-image"><img src="https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/df7069573de8974c5ce63939.webp" srcset="https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/df7069573de8974c5ce63939-480.webp 480w, https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/df7069573de8974c5ce63939-768.webp 768w, https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/df7069573de8974c5ce63939-1200.webp 1200w" sizes="(max-width: 768px) 100vw, 768px" alt="تصویرسازیِ مفهومیِ هوش مصنوعی از ساحلی که به‌تدریج به تپه‌ای جنگلی می‌رسد؛ عکسِ واقعیِ زمینِ پروژه نیست" width="1536" height="1024" loading="eager" decoding="async"><figcaption>تصویرسازیِ مفهومی با هوش مصنوعی، نه عکسِ واقعیِ پروژه. طبق منبع، ایدهٔ طرح «گذارِ نرم از ساحل به جنگل» است. — <span class="nr-credit">تصویرسازی با هوش مصنوعی</span></figcaption></figure>
<p>مساحتِ زمین، به گزارشِ ArchDaily، ۱۶۰٬۳۲۴ مترمربع است؛ یعنی حدودِ ۱۶ هکتار. روزنامهٔ The Asia Business Daily همین زمین را حدودِ ۱۶۰ هزار مترمربع (نزدیکِ ۴۸٬۴۰۰ پیونگ، واحدِ سنتیِ مساحت در کره) نوشته و آن را بزرگ‌ترین پروژهٔ شرکتِ آنانتی تا آن زمان خوانده است. زیربنای کل، یعنی جمعِ مساحتِ همهٔ طبقه‌های همهٔ ساختمان‌ها، حدودِ ۱۶۲٬۰۷۰ مترمربع است.</p>
<p>این دو عدد کنارِ هم معنای جالبی دارند. زیربنا تقریباً برابرِ مساحتِ زمین است و نسبتِ آن‌ها به حدودِ ۱ می‌رسد. پروژه‌ای به این بزرگی، با این نسبت، روی زمینی پراکنده شده که جا برای فضای باز و مسیرِ پیاده دارد و در یک برجِ بلند جمع نشده است.</p>
<p>به نوشتهٔ یک راهنمای سفر، ساختِ پروژه حدودِ پنج سال طول کشیده، از مهِ ۲۰۱۸ تا مهِ ۲۰۲۳. افتتاحِ رسمی هم ۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۳ بود و Stars and Stripes Korea آن را بزرگ‌ترین استراحتگاهِ سازگار با محیط‌زیستِ بوسان نامیده است. ArchDaily گزارشِ خود دربارهٔ پروژه را در اکتبرِ ۲۰۲۶ منتشر کرده است.</p>
<h2>معمار با زمینِ شیب‌دارِ میان دریا و جنگل چه کرده است؟</h2>
<p>ایدهٔ اصلیِ طرح، به نوشتهٔ منبع، «گذارِ نرم از ساحل به جنگل» است. یعنی کسی که از لبِ آب به سمتِ تپه حرکت می‌کند، نباید یک‌باره از منظره‌ای به منظرهٔ دیگر پرت شود.</p>
<p>این ایده را می‌شود ساده فهمید. زمینِ شیب‌دار خودش یک پلکان است و هر ارتفاعش چیزِ متفاوتی نشان می‌دهد. پایینِ شیب به دریا نزدیک است و بالای آن به درخت‌ها. معماری که بخواهد این گذار نرم باشد، باید مسیرها و ساختمان‌ها را طوری بچیند که آدم آهسته از یکی به دیگری برسد.</p>
<p>یک نکته را صادقانه بگوییم: منابعی که در دست داریم جزئیاتِ فنیِ کار روی شیب را نمی‌گویند. نمی‌دانیم ساختمان‌ها پله‌پله روی زمین نشسته‌اند یا زمین را خاک‌برداری کرده‌اند، و دربارهٔ نوعِ پی (بخشی از ساختمان که بار را به زمین می‌رساند) هم چیزی گزارش نشده. پس این‌جا فقط از ایده‌ای حرف می‌زنیم که معمار اعلام کرده، نه از روشِ اجرا.</p>
<p>این‌قدر تأکید دلیل دارد. ساختن روی شیب، به‌خصوص کنارِ دریا، از آن کارهایی است که تصمیمش با چشم و سلیقه گرفته نمی‌شود. پایداریِ شیب و طراحیِ پی را باید مهندسِ ژئوتکنیک و سازهٔ دارای صلاحیت، بر پایهٔ آزمایشِ خاک و مقرراتِ همان کشور، تعیین کند.</p>
<h2>۳۹۲ اتاقِ ویلاژ د آنانتی چطور تقسیم شده‌اند؟</h2>
<p>بیشترِ اتاق‌ها در واحدهای پنت‌هاوسی است و کمترشان در هتل. از ۳۹۲ اتاق، ۲۷۸ اتاق (حدودِ ۷۱ درصد) در سه گونه واحدِ پنت‌هاوسی به نام‌های Manor House، Clipper و Mansion قرار دارد و ۱۱۴ اتاق (حدودِ ۲۹ درصد) در هتلِ آنانتی.</p>
<figure class="nr-image"><img src="https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/3e1f54541c329479354d58f2.webp" srcset="https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/3e1f54541c329479354d58f2-480.webp 480w, https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/3e1f54541c329479354d58f2-768.webp 768w, https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/3e1f54541c329479354d58f2-1200.webp 1200w" sizes="(max-width: 768px) 100vw, 768px" alt="تصویرسازیِ مفهومیِ هوش مصنوعی از فضای داخلیِ یک کتاب‌فروشیِ بزرگ با قفسه‌های کتاب؛ تصویرِ واقعیِ کتاب‌فروشیِ Eternal Journey نیست" width="1536" height="1024" loading="lazy" decoding="async"><figcaption>تصویرسازیِ مفهومی با هوش مصنوعی، نه عکسِ واقعیِ این فضا. طبق Stars and Stripes Korea، کتاب‌فروشیِ Eternal Journey ۱٬۵۴۰ مترمربع است و کتاب‌هایش در ۵۵ موضوع گروه‌بندی شده‌اند. — <span class="nr-credit">تصویرسازی با هوش مصنوعی</span></figcaption></figure>
<p>The Asia Business Daily ترکیبِ پروژه را این‌طور شرح می‌دهد: ویلاهای مستقل، پنت‌هاوس‌ها و هتلِ Ananti at Busan، به‌اضافهٔ یک فضای فرهنگیِ چندکاربره. «چندکاربره» یعنی یک فضا که چند کار را هم‌زمان در خود جا می‌دهد، مثلاً فروشگاه، کتاب‌خانه و سالنِ برنامه. زیربنای این بخشِ فرهنگی حدودِ ۶٬۰۰۰ پیونگ است، نزدیکِ ۱۹٬۸۰۰ مترمربع، یعنی حدودِ ۱۲ درصدِ زیربنای کل.</p>
<p>این تقسیم‌بندی منطقِ روشنی دارد. اگر همهٔ ۳۹۲ اتاق در یک هتلِ بزرگ جمع می‌شد، مجموعه یک ساختمانِ اصلی داشت با چند حیاط. وقتی اتاق‌ها میانِ ویلا، پنت‌هاوس و هتل پخش می‌شوند و یک بخشِ فرهنگیِ بزرگ هم کنارشان می‌آید، چند مقصدِ جدا شکل می‌گیرد که آدم را از یکی به دیگری می‌کشاند.</p>
<p>جدولِ زیر عددها را کنارِ هم می‌گذارد.</p>
<ul><li>بخش: واحدهای پنت‌هاوسی (Manor House، Clipper، Mansion) · تعداد یا اندازه: ۲۷۸ اتاق · سهم: حدودِ ۷۱٪ اتاق‌ها</li>
<li>بخش: هتلِ آنانتی · تعداد یا اندازه: ۱۱۴ اتاق · سهم: حدودِ ۲۹٪ اتاق‌ها</li>
<li>بخش: فضای فرهنگیِ چندکاربره · تعداد یا اندازه: حدودِ ۶٬۰۰۰ پیونگ (≈۱۹٬۸۰۰ مترمربع) · سهم: حدودِ ۱۲٪ زیربنای کل</li>
<li>بخش: زیربنای کلِ پروژه · تعداد یا اندازه: ≈۱۶۲٬۰۷۰ مترمربع · سهم: —</li></ul>
<h2>چرا ویلاژ د آنانتی شبیهِ یک شهرکِ کوچک است؟</h2>
<p>چون فضای عمومیِ آن مثلِ یک شهر چیده شده: میدان دارد، خیابانِ پیاده دارد و ساختمانی عمومی که آدم‌ها را جمع می‌کند. مجموعه ۱۱ میدانِ روباز دارد و یک گذرگاهِ پیاده (پرومناد، یعنی مسیرِ قدم‌زدن برای تفریح) به طولِ ۳٫۶ کیلومتر که دورِ کلِ زمین حلقه می‌زند.</p>
<p>۳٫۶ کیلومتر را این‌طور تصور کنید: به گفتهٔ منبع، پیاده‌رفتنِ کاملِ این حلقه حدودِ یک ساعت طول می‌کشد. یعنی در یک پیاده‌رویِ عصرگاهی می‌شود کلِ مجموعه را دید و از کنارِ دریا تا لبهٔ جنگل رفت. همین مسیر است که ایدهٔ «گذارِ نرم از ساحل به جنگل» را برای بازدیدکننده ملموس می‌کند.</p>
<p>میدان‌ها هم کارِ گره را می‌کنند. در یک شهرکِ واقعی، میدان جایی است که مسیرها به هم می‌رسند و آدم‌ها می‌ایستند. یازده میدان روی یک حلقهٔ پیاده یعنی تقریباً هر چند صد متر یک توقفگاه، و این چیزی است که مجتمع را از یک هتلِ تک‌ساختمانی جدا می‌کند.</p>
<p>قلبِ فرهنگیِ این شهرک کتاب‌فروشی‌ای به نامِ Eternal Journey (سفرِ جاودان) است. با ۱٬۵۴۰ مترمربع، بزرگ‌ترین فضای «آنانتی تاون» است؛ تقریباً هم‌اندازهٔ پانزده آپارتمانِ صدمتری. کتاب‌هایش در ۵۵ موضوع دسته‌بندی شده و در آن اجرا، سخنرانی و نمایشگاه هم برگزار می‌شود. وقتی بزرگ‌ترین ساختمانِ عمومیِ یک مجتمعِ تفریحی کتاب‌فروشی است، پیام روشن است: این‌جا قرار است فقط جای خواب نباشد.</p>
<h2>ویلاژ د آنانتی در ادامهٔ چه پروژه‌ای ساخته شد؟</h2>
<p>ویلاژ د آنانتی اولین پروژهٔ آنانتی روی این ساحل نیست. در همسایگی‌اش Ananti at Busan Cove قرار دارد، که پیش‌تر Hilton Busan نام داشت و ۳۱۰ اتاق دارد؛ این مجموعه به مرحلهٔ قبلیِ توسعه روی همین ساحل تعلق دارد.</p>
<p>The Korea Times در سالِ ۲۰۱۷ نوشته بود واحدهای Ananti at Busan طرحی با الهام از قایقِ تفریحی (یات) دارند و دوبلکس‌اند، یعنی دو طبقه در یک واحد، با پنجره‌هایی از کف تا سقف رو به دریا و جنگل. پس رابطه با دریا و جنگل برای این شرکت از قبل یک دغدغه بوده و ویلاژ د آنانتی آن را در مقیاسی بسیار بزرگ‌تر ادامه می‌دهد.</p>
<h2>اگر همین پروژه کنارِ دریای خزر بود، چه قانونی جلویش بود؟</h2>
<p>کنارِ خزر، نوارِ ۶۰ متریِ ساحل اصلاً جای ساختمان نیست. «قانونِ اراضیِ مستحدث و ساحلی» که ۲۹ تیرِ ۱۳۵۴ تصویب شد، در بندِ «د» مادهٔ ۲ حریمِ دریای خزر را ۶۰ متر تعیین کرده است. این ۶۰ متر از دورترین نقطه‌ای اندازه‌گیری می‌شود که آب در سالِ ۱۳۴۲ به آن رسیده بود.</p>
<p>در این نوار هر ساختمان یا تأسیساتی ممنوع است و مادهٔ ۱۱ همان قانون برای متجاوزان تا سه سال زندان و رفعِ تصرف پیش‌بینی کرده است. طبقِ یک گزارشِ خبری، این حریمِ ۶۰ متری زیرِ نظرِ وزارتِ نیرو است و سازمانِ جنگل‌ها، مراتع و آبخیزداری کارِ واگذاری و پیگیریِ حقوقیِ اراضیِ ساحلی را بر عهده دارد.</p>
<p>یک تفاوتِ مهم را در نظر داشته باشید: این یک قانون است، نه بخشی از مقرراتِ ملیِ ساختمان. پروژهٔ بوسان تابعِ قانون‌های کرهٔ جنوبی است و هیچ‌کدام از جزئیاتِ آن را نمی‌شود معیارِ مجاز بودنِ ساخت‌وساز در ایران گرفت. اگر قصدِ خرید یا ساخت در زمینی ساحلی در شمال را دارید، پیش از هر چیز وضعیتِ حقوقیِ زمین را از مرجعِ رسمی استعلام کنید.</p>
<h2>ساختن روی زمینِ شیب‌دار در ایران تابعِ کدام مقررات است؟</h2>
<p>طراحیِ پی برای ساختمان روی زمینِ شیب‌دار در ایران باید با مبحثِ هفتمِ مقرراتِ ملیِ ساختمان مطابق باشد. این مبحث به طراحی و اجرای پی‌ها می‌پردازد.</p>
<p>طبقِ منبع، ویرایشِ ۱۴۰۰ این مبحث اصلاح شده و بخشی با عنوانِ «گودبرداریِ شیب پایدار» از آن حذف شده است. بنابراین برای الزاماتِ ژئوتکنیکی و پایداریِ شیب باید آخرین ویرایشِ رسمی را دید، نه نسخه‌ای که چند سال پیش دانلود شده.</p>
<p>این مقاله دستورِ اجرایی نمی‌دهد و نباید هم بدهد. طراحیِ پی، خاک‌برداری و پایدارسازیِ شیب کارِ مهندسِ دارای صلاحیت است که زمین را بررسی می‌کند و طرح را بر پایهٔ مقرراتِ ملی و نظرِ مرجعِ صدورِ پروانه می‌نویسد. آنچه از ویلاژ د آنانتی می‌شود آموخت، نگاهِ کلیِ طراحی است: پخش کردنِ برنامه روی زمین، مسیرِ پیادهٔ پیوسته و فضای عمومی.</p>
<h2>پرسش‌های پرتکرار</h2>
<h3>ویلاژ د آنانتی چند اتاق دارد و کجاست؟</h3>
<p>۳۹۲ اتاق دارد و در گیجانگ‌گونِ بوسانِ کره جنوبی، روی زمینی شیب‌دار میان دریا و تپه‌های جنگلی ساخته شده است.</p>
<h3>معمارِ ویلاژ د آنانتی کیست و ساختش چقدر طول کشید؟</h3>
<p>SKM Architects آن را طراحی کرده و به نوشتهٔ یک راهنمای سفر، اجرایش حدودِ پنج سال، از مهِ ۲۰۱۸ تا مهِ ۲۰۲۳، طول کشیده است. افتتاحِ رسمی ۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۳ بود.</p>
<h3>مسیرِ پیادهٔ ویلاژ د آنانتی چقدر است؟</h3>
<p>یک گذرگاهِ پیادهٔ ۳٫۶ کیلومتری دورِ کلِ زمین حلقه می‌زند که پیمودنش حدودِ یک ساعت طول می‌کشد و ۱۱ میدانِ روباز در مجموعه هست.</p>
<h3>آیا می‌شود کنارِ ساحلِ خزر چنین مجتمعی ساخت؟</h3>
<p>در نوارِ ۶۰ متریِ حریمِ دریای خزر، طبقِ قانونِ اراضیِ مستحدث و ساحلی (۱۳۵۴)، هر ساختمانی ممنوع است. بیرون از این نوار هم مجاز بودنِ ساخت را مرجعِ رسمی و پروانهٔ ساختمانی تعیین می‌کند، نه نمونه‌های خارجی.</p>
<h3>برای ساختن روی زمینِ شیب‌دار کدام مبحثِ مقررات ملی را باید دید؟</h3>
<p>مبحثِ هفتم (پی و پی‌سازی). ویرایشِ ۱۴۰۰ اصلاح شده، پس آخرین ویرایشِ رسمی را ببینید و طراحی را به مهندسِ دارای صلاحیت بسپارید.</p>
<h2>جمع‌بندی</h2>
<p>ویلاژ د آنانتی نشان می‌دهد که یک مجتمعِ تفریحیِ بزرگ لازم نیست یک ساختمانِ غول‌پیکر باشد. SKM Architects ۳۹۲ اتاق را میانِ پنت‌هاوس‌ها، ویلاها و یک هتل پخش کرده، حدودِ ۱۹٬۸۰۰ مترمربع را به فضای فرهنگی داده و همه را با ۱۱ میدان و حلقه‌ای پیاده به طولِ ۳٫۶ کیلومتر به هم دوخته است. نتیجه چیزی شبیهِ شهرکی کوچک است که از لبِ دریا تا لبهٔ جنگل ادامه دارد. برای ما در ایران، درسِ این پروژه در نگاهِ طراحی است، نه در جزئیاتِ اجرا. ساحلِ خزر حریمِ قانونیِ ۶۰ متری دارد، ساختن روی شیب تابعِ مبحثِ هفتم است و هر تصمیمِ فنی با مهندسِ دارای صلاحیت.</p>]]></content:encoded>
      <media:content url="https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/e1b5a5cccc949c4a8062dbeb.webp" medium="image" />
    </item>
    <item>
      <title>قرارداد EPC فلور برای مرکز دادهٔ کنتاکی؛ ارزش قرارداد اعلام نشد</title>
      <link>https://torbatepak.com/news/%D9%82%D8%B1%D8%A7%D8%B1%D8%AF%D8%A7%D8%AF-epc-%D9%81%D9%84%D9%88%D8%B1-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D8%B1%DA%A9%D8%B2-%D8%AF%D8%A7%D8%AF%D9%87-%DA%A9%D9%86%D8%AA%D8%A7%DA%A9%DB%8C-%D8%A7%D8%B1%D8%B2%D8%B4-%D9%82%D8%B1%D8%A7%D8%B1%D8%AF%D8%A7%D8%AF-%D8%A7%D8%B9%D9%84%D8%A7%D9%85-%D9%86%D8%B4%D8%AF</link>
      <guid isPermaLink="true">https://torbatepak.com/news/%D9%82%D8%B1%D8%A7%D8%B1%D8%AF%D8%A7%D8%AF-epc-%D9%81%D9%84%D9%88%D8%B1-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D8%B1%DA%A9%D8%B2-%D8%AF%D8%A7%D8%AF%D9%87-%DA%A9%D9%86%D8%AA%D8%A7%DA%A9%DB%8C-%D8%A7%D8%B1%D8%B2%D8%B4-%D9%82%D8%B1%D8%A7%D8%B1%D8%AF%D8%A7%D8%AF-%D8%A7%D8%B9%D9%84%D8%A7%D9%85-%D9%86%D8%B4%D8%AF</guid>
      <pubDate>Tue, 10 Nov 2026 06:00:56 GMT</pubDate>
      <dc:creator>تحریریهٔ مجلهٔ تربت پاک</dc:creator>
      <category>مدیریت ساخت و پیمانکاری</category>
      <description>فلور ۴ نوامبر ۲۰۲۶ قرارداد EPC سه ساختمان مرکز داده TeraWulf در کنتاکی را امضا کرد؛ ارزش قرارداد اعلام نشده است. جزئیات و زمینه را بخوانید.</description>
      <content:encoded><![CDATA[<p>فلور (Fluor) در ۴ نوامبر ۲۰۲۶ قرارداد قطعیِ EPC را با شرکت TeraWulf برای ساخت سه ساختمان مرکز داده در پردیس Justified Data Campus در هاوزویلِ ایالت کنتاکی امضا کرد. EPC یعنی یک پیمانکار هم طراحیِ مهندسی، هم خریدِ تجهیزات و هم اجرا را بر عهده می‌گیرد. ارزش قرارداد اعلام نشده و عملیات اولیهٔ ساخت شروع شده است.</p>
<h2>در یک نگاه</h2>
<p><strong>فلور در ۴ نوامبر ۲۰۲۶ قرارداد قطعیِ EPC را برای ساخت سه ساختمان مرکز داده در هاوزویلِ کنتاکی با TeraWulf امضا کرد. ارزش قرارداد اعلام نشده است. ظرفیت پروژه حدود ۴۸۰ مگاوات است و عملیات اولیهٔ ساخت شروع شده.</strong></p>
<ul><li>فلور در ۴ نوامبر ۲۰۲۶ قرارداد قطعیِ EPC سه ساختمان مرکز داده را در پردیس Justified Data Campus در هاوزویل کنتاکی امضا کرد.</li>
<li>ارزش رسمیِ قرارداد اعلام نشده؛ برخی گزارش‌ها هزینهٔ کل پروژه را ۳ تا ۴ میلیارد دلار برآورد کرده‌اند.</li>
<li>فلور پیش از این قرارداد، با ابلاغ محدود آغاز کار روی برنامه‌ریزی کلان و خدمات پیش‌ساخت کار می‌کرد.</li>
<li>هزینهٔ ساخت مراکز داده در آمریکا در آوریل ۲۰۲۶ برای نخستین بار از ۵۰ میلیارد دلار (نرخ سالانهٔ تعدیل‌شده) گذشت.</li>
<li>برای ایران منبعِ معتبری دربارهٔ مقررات ملیِ مخصوص مراکز داده در شواهد پیدا نشد؛ این بخش باید از متن رسمی بررسی شود.</li></ul>
<h2>دقیقاً چه قراردادی امضا شد؟</h2>
<p>بر پایهٔ گزارش Business Wire مورخ ۴ نوامبر ۲۰۲۶، قرارداد قطعی است و سه ساختمان مرکز داده را در بر می‌گیرد. فلور انتظار دارد پس از نهایی‌شدنِ قیمت دو ساختمانِ اول، ارزش این قرارداد را در سه‌ماههٔ چهارم ۲۰۲۶ به‌عنوان سفارشِ کاریِ ثبت‌شدهٔ شرکت (backlog) حساب کند.</p>
<p>یعنی هنوز قیمتِ دو ساختمانِ اول نهایی نشده است و ارزش قرارداد تا آن زمان در حساب‌های فلور نمی‌نشیند.</p>
<h2>این پروژه چقدر بزرگ است و چه خرجی دارد؟</h2>
<p>ظرفیت پروژه حدود ۴۸۰ مگاوات است. مگاوات در مرکز داده نشان می‌دهد چه مقدار برق برای سرورها و خنک‌کاری لازم است، نه مساحتِ ساختمان.</p>
<figure class="nr-image"><img src="https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/69eb6faa24541d3e63b646af.webp" srcset="https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/69eb6faa24541d3e63b646af-480.webp 480w, https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/69eb6faa24541d3e63b646af-768.webp 768w, https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/69eb6faa24541d3e63b646af-1200.webp 1200w, https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/69eb6faa24541d3e63b646af-1600.webp 1600w" sizes="(max-width: 768px) 100vw, 768px" alt="ردیف‌های رکِ سرور در یک مرکز داده" width="1920" height="1280" loading="eager" decoding="async"><figcaption>رک‌های سرور در یک مرکز داده دیده می‌شوند. (عکس: Carl Lender from Sunrise, USA — ویکی‌مدیا کامنز، پروانهٔ CC BY 2.0)</figcaption></figure>
<p>فلور پیش‌تر با «ابلاغ محدود آغاز کار» (اجازهٔ شروعِ بخشی از کار پیش از امضای قرارداد کامل) روی برنامه‌ریزی کلان و خدمات پیش‌ساخت فعالیت می‌کرد. به همین دلیل کار اولیه اکنون در جریان است.</p>
<p>ارزش قرارداد را شرکت اعلام نکرده است. برخی گزارش‌ها هزینهٔ کل پروژه را ۳ تا ۴ میلیارد دلار برآورد کرده‌اند. اگر این برآورد درست باشد، به‌طور تقریبی حدود ۶ تا ۸ میلیون دلار برای هر مگاوات می‌شود. این محاسبهٔ خودِ ما روی برآوردی غیررسمی است و رقمِ رسمی نیست.</p>
<h2>چرا ساخت مرکز داده این‌قدر داغ است؟</h2>
<p>این قرارداد در متنِ یک رشدِ پرشتاب امضا شد. در دسامبر ۲۰۲۵ برای نخستین بار هزینهٔ ساخت خصوصی مراکز داده در آمریکا (۳۷٫۱ میلیارد دلار) از ساخت دفاتر اداریِ عمومی (۳۵٫۸ میلیارد دلار) بیشتر شد.</p>
<p>در آوریل ۲۰۲۶ هم هزینهٔ ساخت مراکز داده برای نخستین بار از ۵۰ میلیارد دلار گذشت. رقم گزارش‌شده ۵۰٫۷ میلیارد دلار با رشد ۲۸٫۷ درصدی نسبت به سال قبل است و بر پایهٔ نرخ سالانهٔ تعدیل‌شده (SAAR) محاسبه شده؛ یعنی آهنگِ ماهانه را به مقیاس یک سال تبدیل می‌کند.</p>
<p>شاخصِ دیگر، شروع پروژه‌هاست. ConstructConnect شروع پروژه‌های مرکز داده را در ژوئن ۲۰۲۶ حدود ۲۲٫۳ میلیارد دلار و دومین رقم ماهانهٔ تاریخ گزارش کرده است. این رقم با هزینهٔ سرشماری فرق دارد و نباید با آن مقایسه شود.</p>
<h2>برای مخاطب ایرانی چه پیامی دارد؟</h2>
<p>این خبر دربارهٔ بازار آمریکاست و حکمی برای ایران ندارد. برای مقررات ملیِ ایران دربارهٔ مراکز داده، منبع معتبری در شواهد پیدا نشد و ادعایی نمی‌کنیم.</p>
<p>تنها مرجع مرتبطی که دیده شد، مبحث ۱۳ مقررات ملی ساختمان (طرح و اجرای تأسیسات برقی ساختمان‌ها) است، اما ارتباط آن با مراکز داده تأیید نشد. اگر پروژه‌ای در این حوزه در دست دارید، متن رسمیِ دفتر مقررات ملی ساختمان را بررسی کنید و از متخصصِ دارای صلاحیت نظر بگیرید.</p>
<h2>پرسش‌های پرتکرار</h2>
<h3>ارزش قرارداد فلور در کنتاکی چقدر است؟</h3>
<p>ارزش قرارداد اعلام نشده است. برخی گزارش‌ها هزینهٔ کل پروژه را ۳ تا ۴ میلیارد دلار برآورد کرده‌اند، ولی این رقمِ رسمیِ قرارداد نیست.</p>
<h3>پروژه چند ساختمان دارد و در کجاست؟</h3>
<p>سه ساختمان مرکز داده در پردیس Justified Data Campus در هاوزویلِ ایالت کنتاکی. ظرفیت کل پروژه حدود ۴۸۰ مگاوات است.</p>
<h3>EPC یعنی چه؟</h3>
<p>یعنی یک پیمانکار طراحی مهندسی (Engineering)، خرید (Procurement) و ساخت (Construction) را یک‌جا بر عهده می‌گیرد.</p>
<h2>جمع‌بندی</h2>
<p>فلور با این قرارداد کارِ سه ساختمانِ پروژه‌ای حدود ۴۸۰ مگاواتی را رسماً در دست گرفته، هرچند ارزش آن هنوز روشن نیست. نکتهٔ بعدی این است که فلور قیمتِ دو ساختمان اول را تا پایان سه‌ماههٔ چهارم ۲۰۲۶ نهایی کند و قرارداد را در سفارش‌های ثبت‌شدهٔ خود بیاورد یا نه.</p>
<h2>بیشتر بخوانید</h2>
<ul><li><a href="https://torbatepak.com/news/%D9%81%D9%82%D8%B7-%DB%B6%DB%B3-%DA%A9%D8%A7%D8%B1-%D8%A8%D8%B1%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%B1%DB%8C%D8%B2%DB%8C-%D8%B4%D8%AF%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%D9%87%D9%81%D8%AA%D9%87-%D8%A7%D8%AC%D8%B1%D8%A7-%D9%85%DB%8C-%D8%B4%D9%88%D8%AF-%DA%AF%D8%B2%D8%A7%D8%B1%D8%B4-%D8%AA%D8%A7%D8%B2%D9%87-buildots">فقط ۶۳٪ کارِ برنامه‌ریزی‌شده در هفته اجرا می‌شود: گزارشِ تازهٔ Buildots</a></li></ul>]]></content:encoded>
      <media:content url="https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/7fa8786bfd8223cfb54e6191.webp" medium="image" />
    </item>
    <item>
      <title>هوش مصنوعی به نیروگاه سرمایشِ یک تفرجگاهِ بزرگ در سنگاپور می‌رود</title>
      <link>https://torbatepak.com/news/%D9%87%D9%88%D8%B4-%D9%85%D8%B5%D9%86%D9%88%D8%B9%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%D9%86%DB%8C%D8%B1%D9%88%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D8%B3%D8%B1%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B4-%DB%8C%DA%A9-%D8%AA%D9%81%D8%B1%D8%AC%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D8%A8%D8%B2%D8%B1%DA%AF-%D8%AF%D8%B1-%D8%B3%D9%86%DA%AF%D8%A7%D9%BE%D9%88%D8%B1-%D9%85%DB%8C-%D8%B1%D9%88%D8%AF</link>
      <guid isPermaLink="true">https://torbatepak.com/news/%D9%87%D9%88%D8%B4-%D9%85%D8%B5%D9%86%D9%88%D8%B9%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%D9%86%DB%8C%D8%B1%D9%88%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D8%B3%D8%B1%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B4-%DB%8C%DA%A9-%D8%AA%D9%81%D8%B1%D8%AC%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D8%A8%D8%B2%D8%B1%DA%AF-%D8%AF%D8%B1-%D8%B3%D9%86%DA%AF%D8%A7%D9%BE%D9%88%D8%B1-%D9%85%DB%8C-%D8%B1%D9%88%D8%AF</guid>
      <pubDate>Mon, 09 Nov 2026 06:01:22 GMT</pubDate>
      <dc:creator>تحریریهٔ مجلهٔ تربت پاک</dc:creator>
      <category>ماشین‌آلات و تجهیزات ساختمانی</category>
      <description>هانیول و Resorts World Sentosa در نوامبر ۲۰۲۶ طرحِ بهینه‌سازیِ پیش‌بینانهٔ سرمایش مرکزی را اعلام کردند. ببینید چه خبر است و چه چیزی هنوز معلوم نیست.</description>
      <content:encoded><![CDATA[<p>Honeywell Technologies و Resorts World Sentosa (RWS) در اوایل نوامبر ۲۰۲۶ یک طرح همکاریِ مشترک برای نوآوری اعلام کردند. در این طرح، بهینه‌سازیِ پیش‌بینانه روی نیروگاهِ سرمایش مرکزیِ این مجتمعِ گردشگری در سنگاپور به کار می‌رود. سرمایش مرکزی یعنی یک نیروگاهِ سرمایشی آبِ سرد تولید می‌کند و آن را میانِ چند ساختمان پخش می‌کند. هنوز معلوم نیست این کار در عمل چقدر انرژی صرفه‌جویی می‌کند.</p>
<h2>در یک نگاه</h2>
<p><strong>Honeywell Technologies و Resorts World Sentosa (RWS) در اوایل نوامبر ۲۰۲۶ طرحی مشترک برای بهینه‌سازیِ پیش‌بینانهٔ سرمایش مرکزی اعلام کردند. بخشِ سرمایش مرکزی هنوز آزمایشی است و نتیجه‌اش اعلام نشده؛ پس عددِ صرفه‌جویی در دست نیست.</strong></p>
<ul><li>Honeywell Technologies و RWS در اوایل نوامبر ۲۰۲۶ یک طرح همکاریِ مشترک برای نوآوری اعلام کردند که بهینه‌سازیِ پیش‌بینانه را روی نیروگاه سرمایش مرکزیِ RWS به کار می‌برد.</li>
<li>RWS طبقِ اعلامیه نخستین مقصد گردشگریِ سنگاپور با این فناوری است؛ منبعِ مستقلی این ادعا را تأیید نکرده است.</li>
<li>منطقِ کار این است که سامانه سرمایشِ موردنیازِ مجموعه را پیش‌بینی کند و تصمیم بگیرد کدام تجهیزات و چه زمانی کار کنند.</li>
<li>بخشِ سرمایش مرکزی آزمایشی است و نتیجه‌اش هنوز اعلام نشده؛ هیچ عددِ مستقلی از صرفه‌جویی در انرژی وجود ندارد.</li>
<li>مبحث ۱۹ مقررات ملی ساختمان چارچوبِ ملیِ مصرف انرژی در ایران است؛ این خبر مقررات یا الزامی برای ایران ایجاد نمی‌کند.</li></ul>
<h2>دقیقاً چه چیزی اعلام شده است؟</h2>
<p>دو شرکت یک طرح همکاریِ مشترک را اعلام کرده‌اند که بهینه‌سازیِ پیش‌بینانه را به نیروگاه سرمایش مرکزیِ RWS می‌آورد. طبقِ اعلامیه، RWS با این کار نخستین مقصد گردشگریِ سنگاپور می‌شود که چنین فناوری‌ای را برای سرمایش مرکزی به کار می‌گیرد.</p>
<figure class="nr-image"><img src="https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/0e3b7ba023870a60767fdf05.webp" srcset="https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/0e3b7ba023870a60767fdf05-480.webp 480w, https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/0e3b7ba023870a60767fdf05-768.webp 768w, https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/0e3b7ba023870a60767fdf05-1200.webp 1200w, https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/0e3b7ba023870a60767fdf05-1600.webp 1600w" sizes="(max-width: 768px) 100vw, 768px" alt="چیلرهای یک نیروگاه سرمایش ناحیه‌ای" width="1920" height="1433" loading="eager" decoding="async"><figcaption>چیلرهای سامانهٔ سرمایش ناحیه‌ای در دانشگاه روچستر، روچسترِ نیویورک. (عکس: Z22 — ویکی‌مدیا کامنز، پروانهٔ CC BY-SA 4.0)</figcaption></figure>
<p>این «نخستین» بودن ادعای خودِ اعلامیه است و منبعِ مستقلی آن را تأیید نکرده. پس آن را همان‌طور که هست بخوانید: یک ادعای شرکتی، نه یک رکوردِ ثبت‌شده.</p>
<p>دلیلِ توجه به سرمایش هم روشن است. طبقِ توضیحِ منبع، سرمایش یکی از بزرگ‌ترین، پرهزینه‌ترین و پیچیده‌ترین نیازهای انرژیِ تفرجگاه‌های بزرگ است.</p>
<h2>کنترلِ پیش‌بین یعنی چه و چه فرقی با روشِ قبلی دارد؟</h2>
<p>کنترلِ پیش‌بین یعنی سامانه پیش از آنکه گرما به مجموعه فشار بیاورد، میزان سرمایشِ لازم را برآورد کند. بعد تصمیم می‌گیرد کدام تجهیزات و در چه زمانی کار کنند. توصیفِ منابع از کارکردِ این طرح همین است.</p>
<p>در کنترلِ واکنشی، سامانه معمولاً بعد از تغییرِ شرایط واکنش نشان می‌دهد. این تفاوت را می‌توان با یک مثالِ ساده فهمید: راننده‌ای که فقط به ترمز تکیه می‌کند و راننده‌ای که جلوتر را می‌بیند و از قبل سرعت را تنظیم می‌کند. این مقایسه تحلیلِ ماست و از منبع نیامده است.</p>
<p>نکتهٔ مهم این است که بخشِ سرمایش مرکزی هنوز آزمایشی (trial) است. نتیجه‌اش هم تا این لحظه اعلام نشده.</p>
<h2>این بسته چه چیزهای دیگری دارد؟</h2>
<p>بسته فقط سرمایش مرکزی نیست. شاملِ کنترلِ مبتنی بر هوش مصنوعی برای تهویهٔ مطبوع و تهویه، و یک پلتفرمِ دادهٔ مصرفِ انرژی است. پلتفرم نقاطِ اتلافِ انرژی را پیدا می‌کند و به تیم‌های تأسیسات پیشنهادِ اصلاحِ عملیاتی می‌دهد.</p>
<p>یک منبع می‌گوید بخشِ تهویهٔ مطبوع پیش‌تر در Resorts World Convention Centre و Minion Land در Universal Studios Singapore اجرا شده است. این را هم باید با احتیاط خواند، چون فقط یک منبع آن را گفته.</p>
<p>پیشینه‌ای هم دارد. در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ هانیول و RWS همکاریِ راهبردی برای نخستین سامانهٔ مدیریتِ ساختمانِ ابریِ بزرگ‌مقیاس در سنگاپور را اعلام کرده بودند و تمرکزش بر کربن‌زدایی بود.</p>
<h2>این خبر برای ایران چه معنایی دارد؟</h2>
<p>این خبر هیچ الزامی برای ایران نمی‌سازد و فقط نمونه‌ای از یک مسیرِ فنی است. چارچوبِ ملیِ مصرف انرژیِ ساختمان در ایران مبحث ۱۹ مقررات ملی ساختمان است. طبقِ منابعِ ثانویه، ویرایشِ جدیدِ آن پیوستی دربارهٔ بهینه‌سازیِ سیستم‌های تهویه دارد.</p>
<p>آیین‌نامهٔ اجراییِ صرفه‌جویی مصرف انرژی در ساختمان‌ها (مصوب ۱۳۹۶) هم وزارت راه و شهرسازی را موظف کرده مقررات را برای ممیزی، تعیین رده انرژی و نصبِ سامانه‌های کنترلی بازنگری کند. این‌ها را از منابعِ ثانویه نقل می‌کنیم و پیش از هر استناد باید با متنِ رسمیِ دفترِ مقرراتِ ملی ساختمان تطبیق داده شوند.</p>
<p>این نوشته راهنمای طراحی یا اجرا نیست. تصمیم دربارهٔ چنین سامانه‌ای باید با متخصصِ دارای صلاحیت گرفته شود.</p>
<h2>پرسش‌های پرتکرار</h2>
<h3>بهینه‌سازیِ پیش‌بینانهٔ سرمایش مرکزی دقیقاً چه می‌کند؟</h3>
<p>طبقِ توصیفِ منابع، سرمایشِ موردنیازِ مجموعه را برآورد می‌کند و تصمیم می‌گیرد کدام تجهیزات و چه زمانی کار کنند.</p>
<h3>این طرح چقدر در مصرف انرژی صرفه‌جویی می‌کند؟</h3>
<p>هنوز معلوم نیست. بخشِ سرمایش مرکزی آزمایشی است، نتیجه‌اش اعلام نشده و عددِ مستقلی از صرفه‌جویی وجود ندارد.</p>
<h3>آیا RWS واقعاً نخستین مقصدِ گردشگریِ سنگاپور با این فناوری است؟</h3>
<p>این ادعای خودِ اعلامیه است و منبعِ مستقلی آن را تأیید نکرده.</p>
<h2>جمع‌بندی</h2>
<p>فعلاً خبر دربارهٔ آغازِ یک آزمایش است، نه نتیجهٔ آن. اگر نتایجِ عملیاتیِ این طرح منتشر شود، می‌توان سنجید که کنترلِ پیش‌بین در سرمایش مرکزی چقدر ارزش دارد. تا آن زمان، بهتر است خبر را همان‌طور که هست بخوانیم: اعلامِ همکاری و یک مسیرِ فنیِ قابلِ پیگیری.</p>]]></content:encoded>
      <media:content url="https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/db2a89404b55ee787b8bc783.webp" medium="image" />
    </item>
    <item>
      <title>فقط ۶۳٪ کارِ برنامه‌ریزی‌شده در هفته اجرا می‌شود: گزارشِ تازهٔ Buildots</title>
      <link>https://torbatepak.com/news/%D9%81%D9%82%D8%B7-%DB%B6%DB%B3-%DA%A9%D8%A7%D8%B1-%D8%A8%D8%B1%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%B1%DB%8C%D8%B2%DB%8C-%D8%B4%D8%AF%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%D9%87%D9%81%D8%AA%D9%87-%D8%A7%D8%AC%D8%B1%D8%A7-%D9%85%DB%8C-%D8%B4%D9%88%D8%AF-%DA%AF%D8%B2%D8%A7%D8%B1%D8%B4-%D8%AA%D8%A7%D8%B2%D9%87-buildots</link>
      <guid isPermaLink="true">https://torbatepak.com/news/%D9%81%D9%82%D8%B7-%DB%B6%DB%B3-%DA%A9%D8%A7%D8%B1-%D8%A8%D8%B1%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%B1%DB%8C%D8%B2%DB%8C-%D8%B4%D8%AF%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%D9%87%D9%81%D8%AA%D9%87-%D8%A7%D8%AC%D8%B1%D8%A7-%D9%85%DB%8C-%D8%B4%D9%88%D8%AF-%DA%AF%D8%B2%D8%A7%D8%B1%D8%B4-%D8%AA%D8%A7%D8%B2%D9%87-buildots</guid>
      <pubDate>Sun, 08 Nov 2026 06:02:07 GMT</pubDate>
      <dc:creator>تحریریهٔ مجلهٔ تربت پاک</dc:creator>
      <category>مدیریت ساخت و پیمانکاری</category>
      <description>گزارش Buildots می‌گوید کارگاه‌های ساختمانی در هفتهٔ معمول فقط ۶۳٪ کارِ برنامه‌ریزی‌شده را تحویل می‌دهند. ارقام و محدودیت‌های گزارش را بخوانید.</description>
      <content:encoded><![CDATA[<p>شرکت Buildots در گزارش معیارهای جهانیِ آزمایشگاه هوشِ خود (Intelligence Lab) که ۸ اکتبر ۲۰۲۶ منتشر شد، اعلام کرد پروژهٔ ساختمانیِ معمول در هفتهٔ معمول فقط ۶۳٪ حجم کارِ برنامه‌ریزی‌شده را تحویل می‌دهد. یعنی ۳۷٪ از آنچه قرار بوده انجام شود، آن هفته اجرا نمی‌شود. این ارقام از پژوهش و بیانیه‌های خودِ شرکت آمده و مستقل راستی‌آزمایی نشده است.</p>
<h2>در یک نگاه</h2>
<p><strong>طبق گزارش معیارهای جهانیِ Buildots Intelligence Lab (۸ اکتبر ۲۰۲۶)، پروژهٔ ساختمانیِ معمول در هفتهٔ معمول فقط ۶۳٪ کارِ برنامه‌ریزی‌شده را تحویل می‌دهد و ۳۷٪ اجرا نمی‌شود. فقط ۵۲٫۸٪ فعالیت‌ها طبق برنامه پیش می‌روند. این ارقام را خودِ شرکت اعلام کرده و مستقل راستی‌آزمایی نشده‌اند.</strong></p>
<ul><li>Buildots در گزارشی که ۸ اکتبر ۲۰۲۶ منتشر شد، اعلام کرد پروژهٔ معمول در هفتهٔ معمول فقط ۶۳٪ حجم کارِ برنامه‌ریزی‌شده را تحویل می‌دهد.</li>
<li>طبق همین گزارش، فقط ۵۲٫۸٪ فعالیت‌های کارگاه طبق برنامه پیش می‌روند و تقریباً نیمی از فعالیت‌های فعال عقب‌اند.</li>
<li>عددِ ۶۳٪ حجمِ کارِ انجام‌شده را می‌سنجد و عددِ ۵۲٫۸٪ شمارِ فعالیت‌های مطابق برنامه را؛ این دو معیار یکی نیستند.</li>
<li>گزارش بر دادهٔ تجمیعی و ناشناسِ کارگاه‌ها تکیه دارد و برای ۲۱ فعالیت اصلی نرخ‌های معیار تعیین می‌کند؛ نتیجه‌اش را نباید مستقیم به کارگاه‌های ایران تعمیم داد.</li>
<li>مبحث دوازدهم مقررات ملی ساختمان دربارهٔ ایمنی کارگاه است، نه زمان‌بندی؛ پس با این گزارش رابطهٔ مستقیمی ندارد.</li></ul>
<h2>گزارش دقیقاً چه می‌گوید؟</h2>
<p>گزارش می‌گوید در هفتهٔ معمول تنها ۶۳٪ از حجم کارِ برنامه‌ریزی‌شده تحویل داده می‌شود و ۳۷٪ اجرا نمی‌شود.</p>
<figure class="nr-image"><img src="https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/b2db184375f02a7cbfbe040f.webp" srcset="https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/b2db184375f02a7cbfbe040f-480.webp 480w, https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/b2db184375f02a7cbfbe040f-768.webp 768w, https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/b2db184375f02a7cbfbe040f-1200.webp 1200w" sizes="(max-width: 768px) 100vw, 768px" alt="نمودار زمان‌بندی پروژه روی دیوار دفتر کارگاه کنار کلاه ایمنی" width="1536" height="1024" loading="eager" decoding="async"><figcaption>برنامهٔ زمان‌بندی روی کاغذ و پیشرفت واقعی در کارگاه همیشه یکی نیست. (تصویرسازی با هوش مصنوعی)</figcaption></figure>
<p>عددِ دوم از زاویهٔ دیگری به همین فاصله نگاه می‌کند: کارگاه‌ها فقط ۵۲٫۸٪ فعالیت‌ها را طبق برنامه نگه می‌دارند. به بیانِ گزارش، در هفتهٔ معمول تقریباً نیمی از فعالیت‌های فعال از برنامه عقب است.</p>
<p>نرخ‌های معیار (benchmark، یعنی عددی مرجع برای مقایسه) در این گزارش برای ۲۱ فعالیت اصلیِ ساختمانی تعیین شده‌اند. پایهٔ کار دادهٔ تجمیعی و ناشناسِ کارگاه‌هاست.</p>
<h2>عدد ۶۳ درصد یعنی چه؟</h2>
<p>برای تصور ساده‌تر، فرض کنید برنامهٔ یک هفته ۱۰۰ واحد کار دارد. طبق این گزارش، در هفتهٔ معمول حدود ۶۳ واحدش انجام می‌شود و ۳۷ واحد به هفته‌های بعد می‌رود. این مثالِ فرضی برای فهمیدن نسبت‌هاست و عددی از خودِ گزارش نیست.</p>
<p>دو عددِ گزارش را با هم اشتباه نگیرید. ۶۳٪ حجمِ کارِ تحویل‌شده را می‌سنجد، ۵۲٫۸٪ شمارِ فعالیت‌هایی را که طبق برنامه‌اند. یک کارگاه ممکن است بخشِ بزرگی از کارِ یک فعالیت را انجام داده باشد و باز هم در آمار «مطابق برنامه» حساب نشود.</p>
<p>Buildots پیش‌تر هم در ساخت مراکز دادهٔ جهانی فاصلهٔ ۲۰ تا ۵۰ درصدی میان خروجیِ هفتگیِ برنامه‌ریزی‌شده و اجراشدهٔ تأسیسات (MEP) گزارش کرده بود. این عدد از منبعِ ثانویه آمده و صفحهٔ اصلی‌اش جداگانه بررسی نشده است.</p>
<h2>برای کارگاه‌های ایران چه معنایی دارد؟</h2>
<p>گزارش دربارهٔ دادهٔ جهانی است و در شواهدِ ما آماری از کارگاه‌های ایران نیست. پس نمی‌شود گفت وضعِ ایران بهتر یا بدتر است. هر پیمانکاری که بخواهد خودش را بسنجد، باید با دادهٔ پروژه‌های خودش مقایسه کند.</p>
<p>در مقرراتِ ملیِ ایران هم این گزارش پیوندِ مستقیمی ندارد. مبحث دوازدهم مقررات ملی ساختمان (ایمنی و حفاظت کار در حین اجرا) را دفتر مقررات ملی ساختمان تدوین کرده و سازنده را به رعایت ایمنی، بهداشت حرفه‌ای و محیط‌زیست در کارگاه ملزم می‌کند. موضوعش زمان‌بندی و بهره‌وری نیست؛ فقط نشان می‌دهد کارگاه در ایران چه چارچوبی دارد.</p>
<p>اگر برنامه‌ریزی را فشرده می‌کنید، تصمیم‌های مربوط به ایمنی و اجرا با متخصصِ دارای صلاحیت و مقرراتِ ملی است، نه با یک گزارشِ معیار.</p>
<h2>پرسش‌های پرتکرار</h2>
<h3>منظور از «۶۳ درصد کار تحویل می‌شود» چیست؟</h3>
<p>طبق گزارش Buildots، پروژهٔ معمول در هفتهٔ معمول فقط ۶۳٪ حجم کارِ برنامه‌ریزی‌شده را تحویل می‌دهد و ۳۷٪ اجرا نمی‌شود.</p>
<h3>آیا این ارقام برای ایران هم صادق است؟</h3>
<p>نمی‌دانیم. گزارش جهانی است و شواهد ما آماری از کارگاه‌های ایران ندارد. ارقام را خودِ Buildots اعلام کرده و مستقل راستی‌آزمایی نشده‌اند.</p>
<h3>فرقِ ۶۳٪ و ۵۲٫۸٪ در گزارش چیست؟</h3>
<p>۶۳٪ سهمِ حجمِ کارِ تحویل‌شده از برنامهٔ هفتگی است. ۵۲٫۸٪ سهمِ فعالیت‌هایی است که طبق برنامه نگه داشته شده‌اند.</p>
<h2>جمع‌بندی</h2>
<p>گزارش Buildots تصویری از فاصلهٔ برنامه و اجرا در کارگاه‌های جهان می‌دهد، اما منبعِ ارقامش خودِ شرکت است و ایران را شامل نمی‌شود. بهتر است آن را زنگِ هشداری برای سنجیدنِ پیشرفتِ هفتگیِ پروژه‌های خودتان بدانید، نه حکمی دربارهٔ کارگاه‌های ایران.</p>]]></content:encoded>
      <media:content url="https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/eb9f9d92f9cd82df323d1d74.webp" medium="image" />
    </item>
    <item>
      <title>Trimble پردازش ابریِ داده‌های پهپاد را در WorksManager معرفی کرد</title>
      <link>https://torbatepak.com/news/trimble-%D9%BE%D8%B1%D8%AF%D8%A7%D8%B2%D8%B4-%D8%A7%D8%A8%D8%B1%DB%8C-%D8%AF%D8%A7%D8%AF%D9%87-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%BE%D9%87%D9%BE%D8%A7%D8%AF-%D8%B1%D8%A7-%D8%AF%D8%B1-worksmanager-%D9%85%D8%B9%D8%B1%D9%81%DB%8C-%DA%A9%D8%B1%D8%AF</link>
      <guid isPermaLink="true">https://torbatepak.com/news/trimble-%D9%BE%D8%B1%D8%AF%D8%A7%D8%B2%D8%B4-%D8%A7%D8%A8%D8%B1%DB%8C-%D8%AF%D8%A7%D8%AF%D9%87-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%BE%D9%87%D9%BE%D8%A7%D8%AF-%D8%B1%D8%A7-%D8%AF%D8%B1-worksmanager-%D9%85%D8%B9%D8%B1%D9%81%DB%8C-%DA%A9%D8%B1%D8%AF</guid>
      <pubDate>Sat, 07 Nov 2026 06:01:17 GMT</pubDate>
      <dc:creator>تحریریهٔ مجلهٔ تربت پاک</dc:creator>
      <category>فناوری‌های نوین ساخت</category>
      <description>Trimble با معرفی WorksManager Drone پردازش ابریِ داده‌های پهپاد را وارد نرم‌افزار کارگاهی خود می‌کند تا حجم و مصالح کنترل شود. جزئیات و پیامدها.</description>
      <content:encoded><![CDATA[<p>شرکت Trimble در ۵ نوامبر ۲۰۲۶ قابلیت تازه‌ای برای نرم‌افزار WorksManager معرفی کرد: «WorksManager Drone». با آن، پیمانکاران عمرانی می‌توانند داده‌های پهپاد را در فضای ابری و داخل اکوسیستم همین شرکت پردازش کنند. عرضهٔ آن برای ژانویهٔ ۲۰۲۷ پیش‌بینی شده است، پس هنوز در دسترس نیست. [این گزارش بر پایهٔ اطلاعیه‌ها و خلاصهٔ نتایج جست‌وجو نوشته شده؛ جزئیات فنی هنوز راستی‌آزمایی نشده است.]</p>
<h2>در یک نگاه</h2>
<p><strong>Trimble در ۵ نوامبر ۲۰۲۶ قابلیت WorksManager Drone را معرفی کرد. پیمانکاران با آن می‌توانند داده‌های پهپاد را در فضای ابری پردازش و با طرح و داده‌های ماشین‌آلات ترکیب کنند تا حجم‌ها محاسبه و مصالح کنترل شود. عرضه برای ژانویهٔ ۲۰۲۷ پیش‌بینی شده است.</strong></p>
<ul><li>Trimble در ۵ نوامبر ۲۰۲۶ قابلیت WorksManager Drone را برای پردازش ابریِ داده‌های پهپاد معرفی کرد.</li>
<li>داده‌های پرواز می‌توانند با طرح پروژه، داده‌های ماشین‌آلات و نقشه‌های چون‌ساخت هم‌پوشانی شوند.</li>
<li>کاربردهای اعلام‌شده شامل محاسبهٔ حجم، اندازه‌گیری و کنترل مصالح برای پیگیری پیشرفت کار است.</li>
<li>عرضه برای ژانویهٔ ۲۰۲۷ از طریق نمایندگان جهانی Trimble پیش‌بینی شده و پهپادهای DJI و Wingtra هدف‌گذاری شده‌اند.</li>
<li>دقت‌ها و جزئیات فنی هنوز راستی‌آزمایی نشده و برای ایران هم مقررات یا شواهدی در این منابع نیامده است.</li></ul>
<h2>WorksManager Drone دقیقاً چه کار می‌کند؟</h2>
<p>این قابلیت داده‌های پرواز را با طرح پروژه، داده‌های ماشین‌آلات، نقشه‌های چون‌ساخت (نقشه‌ای که وضعیت واقعیِ ساخته‌شده را نشان می‌دهد) و دیگر داده‌های کارگاه هم‌پوشانی می‌دهد. بخش فتوگرامتری — یعنی استخراج اندازه از روی عکس — این کار را ممکن می‌کند.</p>
<figure class="nr-image"><img src="https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/be1f82b6a441cee5c4f6ce7d.webp" srcset="https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/be1f82b6a441cee5c4f6ce7d-480.webp 480w, https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/be1f82b6a441cee5c4f6ce7d-768.webp 768w, https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/be1f82b6a441cee5c4f6ce7d-1200.webp 1200w" sizes="(max-width: 768px) 100vw, 768px" alt="نمای هوایی از کارگاه ساختمانی با توده‌های مصالح و ماشین‌آلات" width="1536" height="1024" loading="eager" decoding="async"><figcaption>نمای هوایی، پایهٔ مقایسهٔ وضعیت واقعی کارگاه با طرح است. (تصویرسازی با هوش مصنوعی)</figcaption></figure>
<p>هدف اعلام‌شده سه چیز است: محاسبهٔ حجم، اندازه‌گیری و کنترل مصالح. پشتش یک منطق ساده هست: کارفرما یا پیمانکار می‌خواهد بداند چه مقدار کار واقعاً انجام شده و آیا با طرح می‌خواند.</p>
<h2>این برای مدیر پروژه و سرپرست کارگاه چه تغییری دارد؟</h2>
<p>سرپرستان کارگاه و مدیران پروژه می‌توانند وضعیت فعلی کارگاه را از روی داده‌های پهپاد ببینند. این تصویر کنار آخرین فایل طرح و داده‌های ماشین‌آلات نمایش داده می‌شود.</p>
<p>فرض کنید پروژه‌ای خاک‌برداری دارد. به‌جای مقایسهٔ گزارش‌های جدا، مدیر می‌تواند وضعیت زمین، طرح و حرکت ماشین‌آلات را یک‌جا ببیند. اینکه این مقایسه در عمل چقدر دقیق است، در منابع نیامده و باید با آزمون واقعی روشن شود.</p>
<h2>چه زمانی و برای کدام پهپادها؟</h2>
<p>عرضهٔ WorksManager Drone برای ژانویهٔ ۲۰۲۷ پیش‌بینی شده است. فروش از کانال جهانی نمایندگان Trimble انجام می‌شود و قابلیت برای پهپادهای DJI و Wingtra در نظر گرفته شده است.</p>
<p>Trimble پیش‌تر هم پردازش ابری داده‌های پهپاد را از طریق Trimble Stratus (مبتنی بر Propeller) ارائه می‌کرد، که تصاویر را به مدل سه‌بعدیِ قابل اندازه‌گیری از زمین تبدیل می‌کرد. تازگیِ خبر این است که این کار قرار است مستقیم در WorksManager قرار بگیرد.</p>
<h2>برای کارگاه‌های ایران چه معنایی دارد؟</h2>
<p>در منابع، اطلاعاتی دربارهٔ قیمت، دسترسی یا فروش این محصول در ایران نیامده است. همچنین دربارهٔ مقررات استفاده از پهپاد در کارگاه‌های ایران نمی‌توان از این منابع حکمی نقل کرد؛ فایل مبحث ۱۲ مقررات ملی ساختمان در جست‌وجو دیده شد اما محتوایش بررسی نشد.</p>
<p>اگر پیمانکاری به چنین ابزاری فکر می‌کند، مجوزهای پرواز، ایمنی کارگاه و اعتبار نتایج برای صورت‌وضعیت باید با متخصص دارای صلاحیت و مرجع مربوط روشن شود.</p>
<h2>پرسش‌های پرتکرار</h2>
<h3>WorksManager Drone چیست؟</h3>
<p>قابلیتی در نرم‌افزار WorksManager شرکت Trimble که داده‌های پهپاد را در فضای ابری پردازش می‌کند و با طرح و داده‌های ماشین‌آلات ترکیب می‌کند.</p>
<h3>چه زمانی عرضه می‌شود و با کدام پهپادها کار می‌کند؟</h3>
<p>عرضه برای ژانویهٔ ۲۰۲۷ پیش‌بینی شده و پهپادهای DJI و Wingtra هدف‌گذاری شده‌اند.</p>
<h3>آیا در ایران قابل استفاده است؟</h3>
<p>در منابع موجود دربارهٔ دسترسی یا مقررات آن در ایران چیزی نیامده است؛ باید از نمایندگی و مراجع صلاحیت‌دار پرسید.</p>
<h2>جمع‌بندی</h2>
<p>WorksManager Drone گامی است برای نزدیک‌کردن داده‌های هوایی به تصمیم‌های روزمرهٔ کارگاه. ارزش واقعی آن را دقتِ نتایج و تجربهٔ کاربران پس از عرضهٔ ۲۰۲۷ نشان خواهد داد.</p>]]></content:encoded>
      <media:content url="https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/b9f2b3b49b0a4cabfbee3996.webp" medium="image" />
    </item>
    <item>
      <title>تخلیهٔ ساختمان‌های کنینگ‌تاون: ترک در دالِ انتقال چه خطری دارد؟</title>
      <link>https://torbatepak.com/news/%D8%AA%D8%AE%D9%84%DB%8C%D9%87-%D8%B3%D8%A7%D8%AE%D8%AA%D9%85%D8%A7%D9%86-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%DA%A9%D9%86%DB%8C%D9%86%DA%AF-%D8%AA%D8%A7%D9%88%D9%86-%D8%AA%D8%B1%DA%A9-%D8%AF%D8%B1-%D8%AF%D8%A7%D9%84-%D8%A7%D9%86%D8%AA%D9%82%D8%A7%D9%84-%DA%86%D9%87-%D8%AE%D8%B7%D8%B1%DB%8C-%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D8%AF</link>
      <guid isPermaLink="true">https://torbatepak.com/news/%D8%AA%D8%AE%D9%84%DB%8C%D9%87-%D8%B3%D8%A7%D8%AE%D8%AA%D9%85%D8%A7%D9%86-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%DA%A9%D9%86%DB%8C%D9%86%DA%AF-%D8%AA%D8%A7%D9%88%D9%86-%D8%AA%D8%B1%DA%A9-%D8%AF%D8%B1-%D8%AF%D8%A7%D9%84-%D8%A7%D9%86%D8%AA%D9%82%D8%A7%D9%84-%DA%86%D9%87-%D8%AE%D8%B7%D8%B1%DB%8C-%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D8%AF</guid>
      <pubDate>Fri, 06 Nov 2026 16:42:01 GMT</pubDate>
      <dc:creator>تحریریهٔ مجلهٔ تربت پاک</dc:creator>
      <category>مهندسی عمران و سازه</category>
      <description>ترک در دالِ انتقال، ساکنان سه ساختمان کنینگ‌تاون لندن را از خانه بیرون کرد و شمار ساختمان‌های درگیر به پنج رسید. ماجرا چیست؟</description>
      <content:encoded><![CDATA[<p>فرض کنید نامه‌ای زیر در خانه‌تان گذاشته‌اند که می‌گوید وضعیت دالی که ساختمانتان روی آن ایستاده «می‌تواند به فروریزش» بینجامد. چنین نامه‌ای در اکتبر ۲۰۲۶ به دست ساکنان چند ساختمان مسکونی در کنینگ‌تاون، شرقِ لندن، رسید. ماجرا از ترکی در یک دالِ بتنی شروع شد. ساکنان سه ساختمان خانه‌هایشان را ترک کردند و تا ۳۰ اکتبر شمار ساختمان‌های درگیر به پنج رسید. در این مقاله می‌بینیم چه اتفاقی افتاد، «دالِ انتقال» دقیقاً چه کاری می‌کند و چرا ترک در آن این‌قدر جدی گرفته شد. گزارش‌ها هنوز علتِ ترک را روشن نکرده‌اند و ما هم حدس نمی‌زنیم.</p>
<h2>در یک نگاه</h2>
<p><strong>در ۲۳ اکتبر ۲۰۲۶ ساکنان سه ساختمان مسکونی در کنینگ‌تاونِ لندن تخلیه شدند، چون در یک دالِ بتنی که گزارش‌ها می‌گویند از دو برج پشتیبانی می‌کند ترک دیده شده بود. دالِ انتقال بار طبقات بالا را به ستون‌ها یا دیوارهای زیرین می‌رساند. تا ۳۰ اکتبر شمار ساختمان‌های درگیر به پنج رسید.</strong></p>
<ul><li>ساکنان سه ساختمان در کنینگ‌تاون پس از کشف ترک در دالی بتنی که گزارش‌ها می‌گویند از دو برج پشتیبانی می‌کند، تخلیه شدند.</li>
<li>دالِ انتقال باری را که از طبقات بالا می‌آید به ستون‌ها یا دیوارهای زیرین منتقل و بازتوزیع می‌کند؛ خرابی در آن می‌تواند چند طبقهٔ بالا را تحت‌تأثیر بگذارد.</li>
<li>تخلیه پس از هشدار آتش‌نشانیِ لندن انجام شد و تا ۳۰ اکتبر به ساکنان دو ساختمان دیگر، Thanet Tower و Prince Court، هم توصیه شد خانه‌ها را ترک کنند.</li>
<li>شورای نیوهام پایش فوریِ سازه، ارزیابی جامع، آزمایش مصالح، گزارش ایمنی با اقدامات اصلاحی و بازبینی مستقل بیرونی را الزامی کرد.</li>
<li>این رویداد در بریتانیا رخ داده است و قاعده‌ها و تصمیم‌های آن لزوماً مقررات لازم‌الاجرای ایران نیست.</li></ul>
<h2>در کنینگ‌تاون دقیقاً چه اتفاقی افتاد؟</h2>
<p>ساکنان سه ساختمان مسکونی در کنینگ‌تاون پس از کشف ترک در یک دالِ بتنی تخلیه شدند. طبق گزارش‌ها، این دال از دو برج پشتیبانی می‌کند. تخلیه در ۲۳ اکتبر ۲۰۲۶ انجام شد و رسانه‌ها چهار روز بعد، در ۲۷ اکتبر، آن را گزارش کردند.</p>
<figure class="nr-image"><img src="https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/39d888e8ae1706db91165eaf.webp" srcset="https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/39d888e8ae1706db91165eaf-480.webp 480w, https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/39d888e8ae1706db91165eaf-768.webp 768w, https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/39d888e8ae1706db91165eaf-1200.webp 1200w" sizes="(max-width: 768px) 100vw, 768px" alt="دال بتنی مسلح و ستون‌های زیرین در یک ساختمان در حال ساخت" width="1536" height="1024" loading="eager" decoding="async"><figcaption>دالِ بتنی مسلح بار را به ستون‌های زیرین می‌رساند؛ دالِ انتقال نیز بار را به مجموعهٔ دیگری از ستون‌ها یا دیوارها منتقل می‌کند. (تصویرسازی با هوش مصنوعی)</figcaption></figure>
<p>سه ساختمانِ اولیه Sovereign Tower، Centurion Tower و St Vincent Court بودند. گزارش‌ها از «مشکلات سازه‌ای جدی» در آن‌ها می‌گویند. در آغاز از حدود ۲۱۱ خانوار خواستند محل را ترک کنند. گزارش دیگری همین عدد را «حدود ۲۱۰ خانوار» نوشته است. این اختلاف کوچک است، اما نشان می‌دهد در روزهای اول، اطلاعات هنوز در حال شکل‌گرفتن بود.</p>
<p>تخلیه پس از هشدار آتش‌نشانیِ لندن (London Fire Brigade) انجام شد. شورای نیوهام پایانِ روز پنجشنبه از این هشدار باخبر شد. نامه‌ای هم به ساکنان فرستاده شد که می‌گفت وضعیت دالِ انتقال می‌تواند به فروریزش بینجامد.</p>
<p>اعلان‌های اضطراری نیز از «خطر قریب‌الوقوع برای جان» (imminent risk to life) حرف زدند. همین عبارت نشان می‌دهد مقام‌ها ماجرا را یک نگرانیِ احتیاطی ساده نمی‌دانستند.</p>
<h2>دالِ انتقال (transfer slab) چیست و چه کار می‌کند؟</h2>
<p>دالِ انتقال یک صفحهٔ بتنی است که باری را که از طبقات بالا می‌آید می‌گیرد و به مجموعهٔ دیگری از ستون‌ها یا دیوارهای زیرین می‌رساند. به زبان ساده، بار را «بازتوزیع» می‌کند.</p>
<p>نکتهٔ مهم برای خواننده این است که خرابی در چنین دالی می‌تواند چند طبقهٔ بالا را تحت‌تأثیر بگذارد. یعنی مشکل فقط به همان طبقه‌ای که ترک در آن دیده می‌شود محدود نمی‌ماند؛ عضوی که بار را جابه‌جا می‌کند، به طبقات بالاتر هم مربوط است.</p>
<p>اینکه یک ترک چه معنایی دارد، با نگاه ساکنان معلوم نمی‌شود و به بررسی مهندسی نیاز دارد. به‌عنوان توصیهٔ عمومی، این بررسی با مهندس دارای صلاحیت است و جایگزین مقررات محلی نمی‌شود.</p>
<h2>چرا شمار ساختمان‌های درگیر به پنج رسید؟</h2>
<p>در ۳۰ اکتبر دامنهٔ ماجرا گسترده‌تر شد. به ساکنان Thanet Tower و Prince Court هم توصیه شد خانه‌ها را ترک کنند. با این دو ساختمان، شمارِ ساختمان‌های درگیر به پنج رسید.</p>
<p>گزارش‌هایی که در دست داریم دلیل این گسترش را توضیح نمی‌دهند. نمی‌دانیم بررسی‌های بیشتر مشکل تازه‌ای نشان داد یا تصمیم از سر احتیاط بود. نمی‌دانیم کدام برج‌ها دقیقاً روی همان دال ایستاده‌اند. هر توضیحی دربارهٔ این‌ها حدس است و ما حدس نمی‌نویسیم.</p>
<p>آنچه روشن است این است که ماجرا در چند روز از یک رویداد محدود به موضوعی چندساختمانی تبدیل شد.</p>
<h2>شورای نیوهام چه اقدام‌هایی را الزامی کرد؟</h2>
<p>شورای نیوهام روی تخلیه متوقف نماند و مجموعه‌ای از اقدام‌ها را الزام کرد. این‌ها را می‌شود مرحله‌به‌مرحله خواند:</p>
<ul><li>پایش سازه‌ای فوری، یعنی زیر نظر گرفتنِ مداومِ رفتار سازه.</li>
<li>ارزیابی جامع سازه‌ای برای فهمیدن وضعیت واقعی عضوهای باربر.</li>
<li>آزمایش مصالح، تا مشخص شود بتن و دیگر مصالح چه وضعیتی دارند.</li>
<li>ارائهٔ گزارش ایمنی سازه و اقدامات اصلاحی.</li>
<li>بازبینی مستقل بیرونی (peer review)، یعنی کسی بیرون از تیم اصلی کارها را دوباره بسنجد.</li></ul>
<h2>این ساختمان‌ها از کجا آمده‌اند؟</h2>
<p>ساختمان‌های درگیر بخشی از مجموعهٔ Royal Gateway / Caxton Works هستند. گزارش‌ها آن را ساختهٔ شرکت Galliard Construction و تکمیل‌شده در ۲۰۱۸ می‌دانند. یعنی سن مجموعه، تا زمان رویداد، حدود هشت سال بوده است.</p>
<p>این را باید با احتیاط خواند. سازنده‌بودن یک شرکت در پروژه، به‌خودیِ خود دلیل مقصربودنش نیست. گزارش‌های موجود علتِ ترک را اعلام نکرده‌اند و ما هم نتیجه‌ای نمی‌گیریم.</p>
<p>مشکل دالِ انتقال در بریتانیا بی‌سابقه هم نیست. Inside Housing از حکم دادگاهی (tribunal) برای رفع نقص در ساختمانی با بتن ترک‌خورده خبر داده و نوشته مسئلهٔ دالِ انتقال گسترش یافته است. جزئیات آن پرونده را در اختیار نداریم و فقط وجود چنین سابقه‌ای را گزارش می‌کنیم.</p>
<h2>این ماجرا برای خوانندهٔ ایرانی چه معنایی دارد؟</h2>
<p>همهٔ این اتفاق‌ها در بریتانیا رخ داده است. اقدام‌های شورای نیوهام، نقش آتش‌نشانیِ لندن و اصطلاح‌هایی مثل peer review به چارچوب حقوقی و اداری همان کشور برمی‌گردد. آن‌ها را نباید مقررات لازم‌الاجرای ایران دانست. شواهدی هم در دست نداریم که بگوید در ایران چه نهادی در چنین وضعی چه الزامی دارد.</p>
<p>اما چند درس عمومی می‌شود برداشت کرد. اولی اینکه ترک در عضو باربر موضوعی جداست و باید به مهندس دارای صلاحیت سپرده شود. دومی اینکه در این پرونده ارزیابی سازه چند لایه دارد: پایش، ارزیابی، آزمایش مصالح و بازبینی مستقل. سومی اینکه وقتی بررسی ادامه پیدا می‌کند، دامنهٔ ساختمان‌های درگیر هم ممکن است عوض شود، همان‌طور که در کنینگ‌تاون از سه به پنج رسید.</p>
<p>اگر در ساختمانی زندگی می‌کنید و ترک یا نشانهٔ غیرعادی دیده‌اید، تصمیم دربارهٔ ایمنی، تقویت یا تخلیه با مهندس دارای صلاحیت و مرجع قانونی است، نه با حدس ساکنان یا نوشتهٔ یک مجله.</p>
<h2>پرسش‌های پرتکرار</h2>
<h3>دالِ انتقال چیست؟</h3>
<p>دالی بتنی که بار طبقات بالا را به ستون‌ها یا دیوارهای زیرین منتقل و بازتوزیع می‌کند. خرابی در آن می‌تواند چند طبقهٔ بالا را تحت‌تأثیر بگذارد.</p>
<h3>چند ساختمان در کنینگ‌تاون درگیر شد؟</h3>
<p>در ۲۳ اکتبر ۲۰۲۶ ساکنان سه ساختمان تخلیه شدند. در ۳۰ اکتبر به ساکنان Thanet Tower و Prince Court هم توصیه شد خانه‌ها را ترک کنند و شمار ساختمان‌های درگیر به پنج رسید.</p>
<h3>چند خانوار از خانه‌هایشان بیرون رفتند؟</h3>
<p>در آغاز حدود ۲۱۱ خانوار از سه ساختمان خواسته شد محل را ترک کنند. گزارش دیگری عدد ۲۱۰ را آورده است. دربارهٔ دو ساختمان بعدی در شواهد عددی نداریم.</p>
<h3>چه کسی هشدار داد؟</h3>
<p>هشدار از آتش‌نشانیِ لندن آمد. شورای نیوهام پایانِ روز پنجشنبه از آن باخبر شد.</p>
<h3>علت ترک مشخص شده است؟</h3>
<p>در گزارش‌های موجود علتی اعلام نشده است. شورا ارزیابی جامع و آزمایش مصالح خواسته است.</p>
<h2>جمع‌بندی</h2>
<p>ماجرای کنینگ‌تاون یادآوری می‌کند که بخشی از ایمنی ساختمان از چشم ساکنان پنهان است. دالی که بار را جابه‌جا می‌کند در زندگی روزمره دیده نمی‌شود، اما وقتی ترک بخورد، پای صدها نفر به ماجرا باز می‌شود. هنوز علت ترک، مدت تخلیه و نتیجهٔ بررسی‌ها روشن نیست. آنچه می‌دانیم این است که شورای نیوهام پایش، ارزیابی، آزمایش و بازبینی مستقل خواسته است. هر تصمیمی دربارهٔ طراحی، اجرا و ایمنی چنین سازه‌هایی با مهندسِ دارای صلاحیت و مقرراتِ ملی هر کشور است.</p>]]></content:encoded>
      <media:content url="https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/4228d932144ae5802140f047.webp" medium="image" />
    </item>
    <item>
      <title>ریزش ترانشه در سانفرانسیسکو؛ پیمانکار و سه سرپرست به قتل غیرعمد متهم شدند</title>
      <link>https://torbatepak.com/news/%D8%B1%DB%8C%D8%B2%D8%B4-%D8%AA%D8%B1%D8%A7%D9%86%D8%B4%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%D8%B3%D8%A7%D9%86%D9%81%D8%B1%D8%A7%D9%86%D8%B3%DB%8C%D8%B3%DA%A9%D9%88-%D9%BE%DB%8C%D9%85%D8%A7%D9%86%DA%A9%D8%A7%D8%B1-%D9%88-%D8%B3%D9%87-%D8%B3%D8%B1%D9%BE%D8%B1%D8%B3%D8%AA-%D8%A8%D9%87-%D9%82%D8%AA%D9%84-%D8%BA%DB%8C%D8%B1%D8%B9%D9%85%D8%AF-%D9%85%D8%AA%D9%87%D9%85-%D8%B4%D8%AF%D9%86%D8%AF</link>
      <guid isPermaLink="true">https://torbatepak.com/news/%D8%B1%DB%8C%D8%B2%D8%B4-%D8%AA%D8%B1%D8%A7%D9%86%D8%B4%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%D8%B3%D8%A7%D9%86%D9%81%D8%B1%D8%A7%D9%86%D8%B3%DB%8C%D8%B3%DA%A9%D9%88-%D9%BE%DB%8C%D9%85%D8%A7%D9%86%DA%A9%D8%A7%D8%B1-%D9%88-%D8%B3%D9%87-%D8%B3%D8%B1%D9%BE%D8%B1%D8%B3%D8%AA-%D8%A8%D9%87-%D9%82%D8%AA%D9%84-%D8%BA%DB%8C%D8%B1%D8%B9%D9%85%D8%AF-%D9%85%D8%AA%D9%87%D9%85-%D8%B4%D8%AF%D9%86%D8%AF</guid>
      <pubDate>Fri, 06 Nov 2026 16:04:02 GMT</pubDate>
      <dc:creator>تحریریهٔ مجلهٔ تربت پاک</dc:creator>
      <category>قوانین، استانداردها و ایمنی</category>
      <description>پیمانکار و سه سرپرست در سانفرانسیسکو به قتل غیرعمد متهم شدند. ماجرای ریزش ترانشه، تخلف‌ها و درس‌هایش دربارهٔ حفاظ، راه خروج و بازرسی روزانه.</description>
      <content:encoded><![CDATA[<p>ترانشه‌ای به عمق حدود ۲٫۴ متر را در نظر بگیرید؛ کمی بیشتر از ارتفاع سقف یک آپارتمان معمولی. در ۲۸ سپتامبر ۲۰۲۳، دیوارهٔ چنین ترانشه‌ای در سانفرانسیسکو فرو ریخت و Javier Romero، کارگری ۲۴ ساله، زیر خاک ماند. حالا دادستانی شهر شرکت پیمانکار و سه سرپرستش را به قتل غیرعمد متهم کرده است. این پرونده نشان می‌دهد که ایمنی در برابر ریزش ترانشه فقط به آیین‌نامه مربوط نیست و می‌تواند مسئولیت کیفری شخصی هم در پی داشته باشد.</p>
<h2>در یک نگاه</h2>
<p><strong>دادستان سانفرانسیسکو در ۱۹ اکتبر ۲۰۲۶ شرکت D&#39;Arcy &amp; Harty و سه نفر از کارکنانش را به قتل غیرعمد متهم کرد. کارگری ۲۴ ساله در سپتامبر ۲۰۲۳ در ترانشه‌ای حدود ۲٫۴ متری زیر خاک ماند. دو دیوارهٔ این ترانشه هیچ حفاظی نداشت و دو دیوارهٔ دیگر، به گفتهٔ Cal/OSHA، حفاظی ناکافی داشت.</strong></p>
<ul><li>در پروندهٔ ریزش ترانشهٔ سانفرانسیسکو، علاوه بر شرکت پیمانکار، نمایندهٔ ایمنی، مدیر پروژه و سرکارگر هم شخصاً به قتل غیرعمد متهم شده‌اند.</li>
<li>Cal/OSHA تخلف‌های این شرکت را «عمدی-جدی» دانست، چون شرکت برای کارگران داخل ترانشه سامانهٔ حفاظتی و راه فرار فراهم نکرده بود.</li>
<li>طبق استاندارد فدرال OSHA آمریکا، ترانشهٔ ۵ فوت (حدود ۱٫۵ متر) یا عمیق‌تر، جز در سنگ پایدار، به سامانهٔ حفاظتی نیاز دارد.</li>
<li>یک یارد مکعب خاک (حدود ۰٫۷۶ متر مکعب) ممکن است نزدیک به ۱٬۳۶۰ کیلوگرم وزن داشته باشد؛ تقریباً هم‌وزن یک خودرو.</li>
<li>در ایران، مرجع ایمنی گودبرداری مبحث دوازدهم و مرجع طراحی گود و سازهٔ نگهبان مبحث هفتم مقررات ملی ساختمان است، نه استانداردهای آمریکایی.</li></ul>
<h2>چه کسانی متهم شده‌اند و به چه اتهامی؟</h2>
<p>بروک جنکینز، دادستان سانفرانسیسکو، در ۱۹ اکتبر ۲۰۲۶ اعلام کرد که شرکت D&#39;Arcy &amp; Harty Construction و سه نفر از کارکنانش متهم شده‌اند. اتهام هر یک از آن‌ها یک فقره قتل غیرعمد و چهار فقره نقض استاندارد ایمنی است که به مرگ کارگر انجامیده است.</p>
<p>سه متهم حقیقی سه ردهٔ مختلف از زنجیرهٔ مسئولیت کارگاه را نمایندگی می‌کنند: John Finbarr Darcy، نمایندهٔ ایمنی کارگاه؛ John William Tobin، مدیر پروژه؛ و Filiberto Poblano Perez، سرکارگری که مستقیماً بر کار قربانی نظارت داشت. هر سه خود را بی‌گناه اعلام کرده‌اند.</p>
<p>پیام این پرونده برای مدیران کارگاه روشن است: مسئولیت ایمنی فقط به امضای شرکت محدود نمی‌شود و ممکن است به تک‌تک کسانی که تصمیم می‌گیرند یا نظارت می‌کنند هم برسد.</p>
<h2>ترانشه چطور ریخت و بازرسان چه یافتند؟</h2>
<p>این ترانشه ناقص حفاظت شده بود. کارگران روی پروژهٔ بازسازی تونل فاضلاب کمیسیون خدمات عمومی سانفرانسیسکو (SFPUC) کار می‌کردند. پس از عبور یک خودرو، بخشی از ترانشه که زیر پیاده‌رو قرار داشت و شمع‌بندی نشده بود فرو ریخت. شمع‌بندی یعنی مهار دیوارهٔ گود با تکیه‌گاه‌هایی مثل الوار یا جک. خاک ریزشی ماسه‌ای و دانه‌ای بود و تکه‌های بتن هم در آن وجود داشت.</p>
<figure class="nr-image"><img src="https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/e5500ec9f4b7b7fafc8b4b16.webp" srcset="https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/e5500ec9f4b7b7fafc8b4b16-480.webp 480w, https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/e5500ec9f4b7b7fafc8b4b16-768.webp 768w, https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/e5500ec9f4b7b7fafc8b4b16-1200.webp 1200w" sizes="(max-width: 768px) 100vw, 768px" alt="جعبهٔ فلزی ترانشه داخل گودی برای لوله‌گذاری" width="1536" height="1024" loading="eager" decoding="async"><figcaption>جعبهٔ ترانشه یکی از چهار روش حفاظتی است که در استاندارد OSHA آمریکا آمده است. (تصویرسازی با هوش مصنوعی)</figcaption></figure>
<p>بر اساس یافته‌های Cal/OSHA، نهاد ایمنی کار ایالت کالیفرنیا، دو دیوارهٔ ترانشه شمع‌بندی و الوارکوبی داشت، اما این حفاظ ناکافی بود و درست نصب نشده بود. دو دیوارهٔ دیگر، از جمله همان دیواره‌ای که ریخت، هیچ حفاظی نداشت.</p>
<p>Cal/OSHA در آوریل ۲۰۲۴ برای این شرکت هشت مورد تخلف ثبت کرد و آن‌ها را «عمدی-جدی» دانست، چون شرکت برای کارگران سامانهٔ حفاظتی و راه فرار، مثلاً نردبان، فراهم نکرده بود. سه مورد از این تخلف‌ها مستقیماً به حادثه مربوط دانسته شد، از جمله نبود بازرسی روزانه پیش از ورود کارگر به ترانشه. به گزارش Insurance Journal، شرکت چند هفته پیش از حادثه دربارهٔ همین خطرها در کارگاه دیگری هشدار گرفته بود.</p>
<h2>استانداردهای حفاظت در برابر ریزش ترانشه چه می‌گویند؟</h2>
<p>در آمریکا، استاندارد فدرال OSHA برای ترانشه‌های ۵ فوت (حدود ۱٫۵ متر) یا عمیق‌تر، به‌جز گودی که کاملاً در سنگ پایدار حفر شده باشد، سامانهٔ حفاظتی را الزامی می‌داند. برای ترانشه‌های ۲۰ فوت (حدود ۶٫۱ متر) یا عمیق‌تر، سامانهٔ حفاظتی یا باید به دست مهندس حرفه‌ای ثبت‌شده طراحی شود، یا بر پایهٔ جدول‌هایی باشد که چنین مهندسی تهیه یا تأیید کرده است.</p>
<p>این استاندارد چهار روش حفاظتی را به رسمیت می‌شناسد: شیب‌دادن دیواره، پله‌کردن آن، شمع‌بندی، و جعبهٔ ترانشه، یعنی قاب فلزی‌ای که کارگر داخل آن کار می‌کند. همچنین در ترانشهٔ ۴ فوت (حدود ۱٫۲ متر) یا عمیق‌تر، باید راه خروجی مثل نردبان یا رمپ وجود داشته باشد که بیش از ۲۵ فوت (حدود ۷٫۶ متر) با هر کارگر فاصله نداشته باشد.</p>
<p>چرا این قاعده‌ها این‌قدر سخت‌گیرانه‌اند؟ به گفتهٔ OSHA، یک یارد مکعب خاک (حدود ۰٫۷۶ متر مکعب) ممکن است نزدیک به ۱٬۳۶۰ کیلوگرم وزن داشته باشد؛ تقریباً هم‌وزن یک خودرو.</p>
<h2>این پرونده برای کارگاه‌های ایران چه پیامی دارد؟</h2>
<p>عددهای بالا مربوط به مقررات آمریکاست و در ایران الزام قانونی ندارد. در ایران، ایمنی گودبرداری در «مبحث دوازدهم مقررات ملی ساختمان» آمده و طراحی گود و سازهٔ نگهبان در «مبحث هفتم» است. برای عدد و بند دقیق باید به متن رسمی دفتر مقررات ملی و کنترل ساختمان مراجعه کرد.</p>
<p>با این حال، کوتاهی‌هایی که Cal/OSHA در این پرونده برشمرد، یعنی دیوارهٔ بی‌حفاظ، نبود راه فرار و انجام‌نشدن بازرسی روزانه پیش از ورود کارگر، برای هر کارگاهی قابل‌تأمل است. این نوشته دستور اجرایی نیست؛ طراحی و اجرای حفاظ گود در ایران باید بر پایهٔ مقررات ملی ساختمان و با نظر متخصص دارای صلاحیت انجام شود.</p>
<h2>پرسش‌های پرتکرار</h2>
<h3>آیا عددهای OSHA، مثل ۱٫۵ متر برای الزام حفاظ، در ایران هم معتبر است؟</h3>
<p>خیر. این عددها مربوط به استاندارد فدرال آمریکاست. در ایران مرجع رسمی، مبحث دوازدهم و مبحث هفتم مقررات ملی ساختمان است.</p>
<h3>چرا در این پرونده به‌جز شرکت، افراد هم متهم شده‌اند؟</h3>
<p>دادستانی سه نفر را که نقش ایمنی، مدیریت پروژه و سرپرستی مستقیم داشتند به‌طور جداگانه متهم کرده است. هر سه خود را بی‌گناه اعلام کرده‌اند.</p>
<h3>مهم‌ترین کوتاهی‌ها در این حادثه چه بود؟</h3>
<p>به گفتهٔ Cal/OSHA، دو دیواره حفاظ نداشت، حفاظ دو دیوارهٔ دیگر ناکافی بود، راه فرار فراهم نشده بود و بازرسی روزانه پیش از ورود کارگر انجام نشده بود.</p>
<h2>جمع‌بندی</h2>
<p>پروندهٔ سانفرانسیسکو هنوز در دادگاه است و متهمان خود را بی‌گناه اعلام کرده‌اند. با این حال، مسیری که از یک ریزش ترانشه به هشت تخلف ثبت‌شده و سپس به اتهام کیفری رسید، هشداری جدی برای هر کارگاهی است. اگر کارگاه شما گودبرداری دارد، ملاک کار را مقررات ملی ساختمان قرار دهید و طراحی و اجرای حفاظ را با متخصص دارای صلاحیت هماهنگ کنید.</p>]]></content:encoded>
      <media:content url="https://dashboard.torbatepak.com/uploads/site/newsroom/d221e5ea4282bb45a0474c16.webp" medium="image" />
    </item>
  </channel>
</rss>
